Krótkie konto zniszczenia Indii

Krótkie konto przypomina rejestr spraw otwierający się na zewnątrz od Karaibów. Nazwy miejsc zmieniają się, a struktura narracji powraca: po gościnności następują żądania dotyczące złota, konfiskaty lub wojny; opór zmienia się na bunt; ocaleni wchodzą do kopalni, pracy transportowej, połowów pereł i służby domowej. Ponowne petycje są metodą, za pomocą której Las Casas twierdzi, że przemoc jest systemowa.

Zmniejsza proces do dwóch pni - wojny i servidumbre, usługi przymusu - od których inne nadużycia odgałęziają. / Akrobacja nie pojawia się już jako / jeden dowódca tracący kontrolę. Złoto, urząd, licencja na podbój, encomienda, i niepowodzenie sprawiedliwości tworzą powtarzalną gospodarkę postępu.

Regionalne porozumienie służy bezpośredniemu celowi politycznemu. Czytelnik sądu może przenieść się z Hispanioli do New Granada w krótkim czasie i zobaczyć, że problem nie pozostał w wczesnej kolonii. Brevísima oznacza kompresję, nie lekką: nieopublikowana długa historia staje się drogą, która może być przedstawiona, drukowana i szybko odczytana.

Las Casas wszedł do Hispanioli w 1502 i znał Karaiby kolonialne społeczeństwo z bliskiej odległości. Służył jako kapelan wokół podboju Kuby. Kiedy rozdział Kuby mówi, że w jego obecności doszło do masakry, roszczenie jest wyraźnie lokalne; jego czas jako encomendero dał mu również wewnętrzną wiedzę o pracy, żywności i władzy w osadnictwie kolonialnym.

W Meksyku, Wenezueli, Peru i Nowej Granadzie jego baza źródłowa rozszerza się o powracających świadków, zakonników, listów, dokumentów sądowych i dochodzenia sądowe, czasami kopiowane na ogół. Osiągnięcie polega na zebraniu materiałów, które oficjalne raporty o zwycięstwie mogłyby być niejasne. Władza pierwszej osoby nie zmienia każdego odległego wydarzenia w scenę naocznego świadka.

Dokumentacja ta oddziela zatem bezpośrednie doświadczenie, sprawozdanie z Bliskiego-Współczesnego i kompilację międzyregionalną. Szczególny incydent należy sprawdzić w świetle zeznań, tradycji rdzennych, lokalnych zapisów, archeologii i innych kronik. Tymczasem polityka Las Casas leży w tym, jak wybiera, kompresuje i zamawia te materiały.

Las Casas pisze o dwunastu, piętnastu i kolejnych milionach zgonów, aby doprowadzić kontynentalny kryzys do skali królewskiej uwagi. Szacunki te pojawiły się bez spójnych spisów powszechnych, granic lub kategorii przyczyn i służyły pilnej perswazji. Dodanie ich bezpośrednio powoduje nakładanie się terytorium i czasu oraz roszczeń wykraczających poza istniejące dowody.

Niezadowalające sumy nie wymażą katastrofy. Wojna, masakra, głód, lot, zakłócenie społeczne, przymusowa migracja i praca spowodowały śmierć, podczas gdy patogeny z Eurazji i Afryki rozprzestrzeniły się przez społeczności bez uprzedniej nietykalności. Tempo i równowaga przyczyn różnią się w zależności od regionu. Choroba nie jest alternatywną historią, która usuwa ludzkie decyzje z rejestru.

Uważne czytanie traktuje numery jak alarmy z lat szesnastu, a następnie zwraca się do list hołdów, Chrzcicieli i zapisów pogrzebowych, archeologii osadnictwa, dowodów ekologicznych, i modeli demograficznych dla regionalnych szacunków. Las Casas jest najsilniejszy nie jako ostateczny cenzura, ale w rozpoznawaniu, jak wojna i praca spowodowały wyludnienie.

Wersja 1542 należy do kampanii Las Casas na rzecz reform w sądzie. Nowe Prawa tego samego roku próbowały ograniczyć niewolnictwo rdzenne i dziedzictwo encomiendas. Powstały one z większego obszaru teologii, prawa, administracji i zainteresowania materialnego - nie tylko z jednego układu. Opór w Ameryce pomaga wyjaśnić, dlaczego Las Casas ciągle się zmieniał, a następnie wydrukował swoje argumenty.

W Sewilli w 1552 roku rozpoczął osiem trakcji w skoncentrowanej działalności wydawniczej. Krótkie konto zwraca się do księcia Filipa i zakłada, że sprawiedliwy władca dopuszcza zło tylko dlatego, że prawda została przed nim ukryta. Strategia zachowuje nadzieję w królewskiej korekcji, stawiając konsekwencje bezczynności przed monarchią.

Druk zmienił publiczność. Gdy raport sądowy stanie się kwartem, może być sprzedany, skopiowany, wyreżyserowany i przetłumaczony. Las Casas próbował kontrolować podbój i rząd w ramach hiszpańskiej monarchii. Rynek przeniósł słowa do holenderskiego buntu, wojny anglohiszpańskiej, konfliktu konfesjonalnego, a później antykolonialnej myśli.

Sewilla 1552 nie zawierała tablic przemocy, które były wielokrotnie dołączane do książki online. W 1598 wydawca Frankfurt Theodor de Bry dołączył do łacińskiego tłumaczenia do obrazów zaprojektowanych przez Joos van Winghe. Artysta nie odwiedził Ameryki i czerpał z europejskich języków wizualnych męczeństwa, wojny, tortur i kary.

Płyty sprawiają, że gęste czasowniki Las Casas widoczne na pierwszy rzut oka, a jednocześnie kompresujące różne miejsca, lata i aktorów w spójny system wizualny. Są one dowodem na to, jak europejscy wydawcy w latach sześćdziesiątych ubiegłego wieku wyobrażali sobie i rozpowszechniali to konto. Nie są to naoczne zdjęcia z konkretnego wydarzenia na Kubie, Meksyku czy Peru.

Tłumaczenia północne również zmieniły nagłówki i terminy, czasami zmieniając religijnie naładowane przez autora "chrześcijanie" w krajową kategorię "Hiszpanie". W ten sposób Konto Krótkie wpisało się na Hiszpańską Czarną Legendę poprzez nakładanie się udokumentowanych oskarżeń, rywalizacji międzystanowej i selektywnego przepakowywania. Separacja tych warstw jest bardziej użyteczna niż redukcja pracy do prawdy lub propagandy.

Las Casas nie był nowoczesnym reporterem stojącym poza imperium. Kiedyś miał encomiendę i żył wokół podboju Kuby przed rezygnacją z powrotu i rozpoczęciem życia petycji. Przemiana dała mu dostęp do rozumowania kolonialnego i instytucji, jednocześnie wymagając, by jego wczesna odpowiedzialność pozostała częścią biografii.

Zaproponował również, by większy import zniewolonych Afrykanów był sposobem na zmniejszenie siły roboczej rdzennej. W swojej późniejszej historii Indii żałował tej rady i osądził afrykański zniewolenie niesprawiedliwe. Zmiana ta nie może wymazać wniosku, a jego wniosek nie stworzył handlu niewolnikami z Atlantyku. Ujawnia moralną granicę przesuwającą się przez dziesięciolecia, a nie nieskazitelną pozycję od początku.

Krótki rachunek podkreśla, że ludy rdzenne posiadają rozum, wspólnoty polityczne i prawa, ale nadal przemawiają w ramach misji z szesnastowiecznego, paternalizmu, chrześcijaństwa i władzy królewskiej. Nie jest to ani nowoczesna deklaracja równości, ani zwykła kronika kolonialna. Jego siła jest w imperialnym aktorze, który przekształca dostęp do instytucji w publiczne oskarżenie, które później czytelnik wielokrotnie przebudowywał.