Jak rdzenne społeczności Gran Canarii przechowywały żywność w skalnych ścianach?.

Dlaczego komórki wewnątrz klifu są oznaczone jako spichlerze, a nie jako grobowce czy klasztor?

Archeolodzy używają formy i pozostałości, a nie tylko osadzania jaskiń. Cenobio de Valerón zachowuje starą nazwę, która kiedyś zachęcała do interpretacji klasztornej, ale strona składa się z wielu małych komór magazynowych. Granaty takie jak El Álamo- Acusa również zachowały jęczmień i inne wysuszone materiały roślinne. Komórki klastrowe, dostęp, uszczelnienie i żywność nadal wspierają interpretację składowania razem.

Węglik wulkaniczny można by przerobić na narzędzia z kamienia i kości. Suchy, stosunkowo stabilny produkt chroniony przez otwór, podczas gdy klif lokalizacja ograniczona zwierząt, szkodników i nieautoryzowane wejście. Poszczególne komórki mogły reprezentować akcje gospodarstw domowych, ale przejścia, ochrona, zamknięcie i wycofanie wymagały organizacji zbiorowej. Archeologia ujawnia infrastrukturę; nie może dostarczyć jednego identycznego systemu własności dla każdego miejsca i okresu.

Co było przechowywane i jak zbiory dotarły do komór skalnych?

Prehiszpańska Gran Canaria uprawiała jęczmień, pszenicę i rośliny strączkowe oraz używano roślin, w tym fig. Barley z El Álamo wspiera północnoafrykańskie pochodzenie upraw i długą ciągłość w niektórych odmian wyspiarskich. Zbieranie, młócenie, winienie, suszenie i transport wszystko przyszło przed składowaniem, czyniąc spichlerz finałową stacją w długim łańcuchu pracy.

Tarasy i gospodarka wodna zmniejszyły ryzyko bez zniesienia niepewności opadów. Zgromadzone zbiory mogą trwać między sezonami, a także tworzyć autorytet nad dystrybucją: kto otworzył komórkę, kiedy ziarna się pojawiły i jak niedostatek został spełniony może stać się zagadnieniami społecznymi i politycznymi. W związku z tym spichlerz był raczej infrastrukturą zarządzania ryzykiem niż malowniczą jamą.

Jak różne środowiska wyspiarskie kształtowały źródła utrzymania i organizację polityczną?

Owce, kozy i świnie dotarły do wszystkich siedmiu głównych wysp, a uprawy były powszechne. Jednak w najnowszej syntezie znajdują się gminne spichlerze tylko na Gran Canarii, gdzie uprawy były bardziej zróżnicowane i ważne niż na kilku sąsiednich wyspach. Dowody na pszenicę, jęczmień, rośliny strączkowe i intensywne zasiewy są mocne na Teneryfie i Gran Canarii; Fuerteventura, La Palma i inne zasoby połączyły się inaczej.

Różnica w obrębie przewodu pokarmowego nie oznaczała, że na wyspę przypada jeden władca. Synteza archeologiczna opisuje wiele wodzów w kontakcie, o zróżnicowanej spójności wewnętrznej. Źródła Conquest- era zawierają listę dziewięciu menceyatos na Teneryfie, podczas gdy Gran Canaria pokazuje bardziej scentralizowane zarządzanie zasobami i używa różnych tytułów. Mencey i guanarteme należą do poszczególnych wysp i tradycji źródłowych; nie są one wymienne. Guanche odnosi się również głównie do Teneryfy.

Ścieżki, pastwiska, wody i lądowiska muszą mieć kształt dostępu do lądu, ale dowody nie mogą odzyskać jednej rady archipelagu, która rutynowo mianowała pilotów dla nieznanych statków. Konta kontaktowe i kont podbojów pokazują Europejczykom negocjacje, nawoływanie, oszukiwanie i walkę z poszczególnymi przywódcami, społecznościami i pośrednikami. Ponieważ zdobywcy i późniejsi kronikarze stworzyli wiele z tego rekordu, nie jest to przejrzysty zapis instytucji rdzennych.

Dlaczego historia przechowywania musi obejmować podbój Kastylijczyków?

Nie były to opuszczone struktury oczekujące na europejskie odkrycie. Przed podbojem piętnastego wieku, spichlerze należały do społeczności wyspiarskich z ich własnymi instytucjami politycznymi, pokrewieństwem, religijnymi i zamożnymi. W 1478 - 1483 roku wojna na Gran Canarię przyniosła zabijanie, niewolę, zniewolenie, przymusowy ruch i redystrybucję ziemi. Traktowanie strony tylko jako cud, który widzący nawigatorzy wymazują ponownie swoich budowniczych.

UNESCO nazywa archeologiczną wyspiarską kulturą wymarłą, co oznacza, że jej dawny kompleks instytucjonalny się zakończył; nie oznacza to, że rodzime pochodzenie lub potomkowie zniknęli. Społeczeństwo kolonialne wchłania, tłumi i przekształca język i praktykę, podczas gdy niektóre z nich są wykorzystywane w praktyce w sposób ciągły poprzez przemijającą, tarasy i gospodarkę wodną. Dokumentacja odróżnia rozdarcie polityczne, ciągłość demograficzną i obecną tożsamość, a nie opowiadanie totalnej historii zniknięcia.