Pierwszy rejs dookoła świata

Na koniec rejsu Pigafetta mówi, że przedstawił Karola V z książką napisaną we własnej ręce, nagrywając to, co się stało dzień po dniu. Ciągłe wyciąganie notatek na pokładzie statku nie ma wątpliwości, ale ani ten dziennik roboczy, ani przedwczesna prezentacja nie mogą być teraz sprawdzone. Przetrwające dzieło jest narracją po powrocie ukształtowaną dla patronów i przyszłych czytelników, wraz z poświęceniem, perspektywy czasu, charakterystyki, map i słownictwa.

Daty, pozycje, szerokość geograficzna, żywność i szczegóły żeglarskie spoczywają na praktyce podobnej do logowania, natomiast struktura paragrafu i wyjaśnienia przyczyn należą do późniejszego ustalenia. Hiszpańskie rekordy korony i pilot Francisco Albo bardziej ciągłe pozycje zapewniają inne ramy czasu i lokalizacji dla Pigafetta osobistej narracji.

Czterech wczesnych świadków rękopisu poszerza dystans pomiędzy notatkami roboczymi a współczesną książką. Beinecke MS 351 Yale jest najpełniejszym i najbardziej przepełnionym dumą francuskim świadkiem, z dwudziestoma trzema malowanymi mapami; Ambrozjana L 103 Sup. Mediolanu jest jedynym włoskim świadkiem. Nie ustalono też, że to autograf Pigafetty.

Pigafetta nie zaczyna się egzotycznymi cudami, ale z użyciem przez kapitana generała jednego lub więcej świateł, latarni i ognia do zamówienia po, obrót, zmniejszenie żagiel, uderzający żagiel, lub ostrzeganie ziemi i ławic. Trzy nocne zegarki dzieliły pracę każdego statku. Sterowanie, obsługa żagli i szybka reakcja utrzymywały formację razem.

Protokół ujawnia również moc. Magellan nie ujawnił całego planu, podczas gdy kapitanowie Kastylijscy nie ufali portugalskiemu dowódcy. Sekret trasy, napięcia narodowego i rywalizacji o władzę zakończył się buntem w San Julián. Pigafetta pozostała lojalna wobec Magellana i opowiada o egzekucjach i marudzeniu ze strony zwycięzców.

Pięć statków nie ukończyło trasy jako stabilna jednostka: jeden rozbity, jeden wrócił, jeden został spalony, Trinidad został później przejęty przez Portugalczyków, a tylko Victoria popłynął bezpośrednio do domu. Obwód nie był zatem jednym płynnym, nieuszkodzonym okrętem, ale pięcioma rozbieżnymi historiami statków, które w końcu zostały zamknięte przez jeden statek.

Po opuszczeniu cieśniny 28 listopada 1520 roku statki przestały działać ponad trzy miesiące bez regeneracji. Ciasto Pigafetty stało się proszkiem wypełnionym prochem, woda była żółta i brudna, marynarze gotowali okshare hartowane przez słońce i deszcz, a szczury dowodziły niezwykłymi cenami. Opuchnięte dziąsła, które zapobiegały jedzeniu, są klasycznym objawem szkorbut.

Jego szacunki około czterech tysięcy lig z tylko dwie niezamieszkałe wyspy również ma znaczenie. Jego dokładna wartość zmienia się z ligą, szacowaniem prędkości i manuskryptem, ale sprawia, że poważne europejskie niedoszacowanie Pacyfiku jest niepodważalne. Podróż nie była eksperymentem mającym na celu udowodnienie kulistej Ziemi. Pozostało nieznane miejsce, gdzie woda była w skali, w punktach zaopatrzenia i w realistycznej trasie.

Pigafetta mówi, że pozostał zdrowy, pozwalając mu na kontynuowanie nagrywania. Oznacza to również, że głód i choroba docierają do nas głównie oczami ocalałych. Muster rolki, rachunki płac i inne zeznania przywracania nazwy, miejsca pracy i różnych ścieżek do domu, że wzór "osiemnaście zwrócone" może w przeciwnym razie splot.

Pigafetta brał udział w bitwie 27 kwietnia 1521 i został ranny przed jej końcem. Zapisuje Magellana odmawiającego większej alianckiej siły, europejskich łodzi, które nie mogą przejść przez rafę, żołnierzy dryfujących na brzeg poza efektywnym wystrzałem z marynarki, i bojowników Mactan, którzy koncentrują się na nieuzbrojonych nogach. Ukształtowanie terenu i decyzje wyjaśniają porażkę lepiej niż mityczna pojedyńcza walka.

Jego narracja mówi, że strona Lapulapu odmówiła posłuszeństwa, ponieważ Pigafetta akceptuje polityczną strukturę zbudowaną przez władcę Magellana i Cebu Humabon. Od Mactana ekspedycja wymagała uległości, hołdu i nawrócenia, wchodząc w konflikt lokalnego sojuszu. Pigafetta zachowuje nazwisko Lapulapu, ale nie wystarczy dowodów na pełną biografię, wygląd, religię lub nowoczesną świadomość narodową.

Pigafetta pisze, że bitwa jest coraz większa: łodzie pozostają poza rafą, ogień morski jest na krawędzi skuteczności, a ludzie, którzy zabłądzili na brzeg nie mogą się szybko wycofać. Następnie narracja kontraktuje się wokół rannego ciała Magellana i powtarza spojrzenie wstecz, zmieniając zbiorowe wycofanie się w męczeństwo dowódcy. Ta struktura zachowuje taktyczny szczegół, wypełniając heroiczny portret Magellana.

Pigafetta wielokrotnie prosi o lokalne słowa i rekordy Patagonian, Filipin i Malajski słownictwo. Rękopis Yale nawet organizuje listy słów w dwóch kolumnach. Dźwięki filtrowane przez włoski lub francuski pisowni, podczas gdy pytania często zależały od gestów, tłumaczenia i nierównych spotkań. Nie są to przeźroczyste, nowoczesne słowniki, ale zachowują ślady głosów w kontakcie.

Tłumacz Male-mowy Enrique umożliwił komunikację w Cebu. Został przewieziony z Azji Południowo-Wschodniej do Europy, a następnie wrócił na zachód do tego samego świata językowego, co doprowadziło niektórych do nazywania go pierwszym indywidualnym obwodzie. Jednak tekst łączy go z Sumatrą; jego miejsce urodzenia, wcześniejsza trasa i los po Mactanie pozostają niepewne. Atrakcyjna możliwość nie jest rozstrzygniętym wnioskiem.

W Zielonym Przylądku załoga dowiedziała się, że lokalny kalendarz był o jeden dzień przed ich nieprzerwanym rekordem. Pigafetta nalegał, by pisał codziennie, a później zrozumiał, że dalsze podróże na zachód, zgromadziły dwunasto- czterogodzinną rozbieżność. Niedopasowanie do kalendarza zmieniło "obwód" z królewskiego twierdzenia geograficznego w coś doświadczonego poprzez ciało, czas i pisanie.

Pigafetta prawdopodobnie przygotowała tekst poświęcony około 1524 roku, ale żadna prosta data pierwszej publikacji lub język nie może opisać jego życia po śmierci. Francuskie odroczenie pojawiło się w XVI wieku, a Ramusio przetłumaczył francuski materiał z powrotem na włoski. Przerwanie, usypianie i przetłumaczenie pchnęły kilka fragmentów daleko od utraconego oryginału.

Wydania XIX-wieczne i tłumaczenia Amoretti, Andrea da Mosto i Stanley przywróciły pracę do szerokiego obiegu, ale użyli różnych świadków i zasad redakcyjnych. W 1906 roku Robertson 's wydało Ambrosiana Italian z angielskim; Theodore J. Cachey Jr. zaoferował nowoczesny angielski punkt wejścia w 1995 roku; Andrea Canova' s 1999 włoska edycja krytyczna jest centralnym elementem obecnego stypendium.

Tekst ma trzy warstwy: zauważa Pigafetta napisał na morzu, prace ukształtowane po powrocie, i wersje ustanowione przez współczesnych redaktorów z różnych świadków. Wczesna pisownia włoska, francuskie sformułowanie rękopisu, a później tłumaczenia angielskie nie zawsze dostosowują zdanie przez zdanie; umieszczenie, pominięcie i ton mogą zmienić sposób rozumienia tego samego zdarzenia.