Kartograf morski

Większość profesjonalnych kartografów zebrała dowody na lądzie; geodeci żeglarscy-kartografy połączyły dwie prace

Biblioteka Kongresu przedstawia Samuela de Champlainta, zauważając, że większość wykresów została narysowana przez profesjonalnych kartografów z informacji dostarczonych przez odkrywców, nawigatorów i kosmografów. Champlain był wyjątkowy, ponieważ wyczarterował swoje własne obserwacje, wywiady, matematykę i badania. Wyjątek ten oznacza granicę: kompilacja i konstrukcja graficzna zdefiniowała kartograf, a nie obecność w każdej łodzi dźwiękowej.

Londyn, Amsterdam, Wenecja lub oficjalne pomieszczenie może być tysiące mil od wybrzeża przedstawione. Powrót kapitanów, pilotów, kupców, oficerów marynarki, kolonialnych urzędników lub schwytanych dokumentów statku dostarczył nowy materiał. Stwórca zapytał, kto go narysował, kiedy, czy był on obserwowany bezpośrednio i czy kilka raportów skopiowało jednego przodka. Niektórzy chartmakerzy z pewnością żeglowali, a niektóre stanowiska tego wymagały, ale samo chartmaking nie wymagał osobistej frekwencji wzdłuż każdego brzegu.

• Kartograf lub chartmaker: kompilować, obliczyć, wybrać, projekt, projekt i utrzymać edycje
• Mewa geodezyjny lub hydrograf: uzyskać łożyska, tarcze, pływy, widoki na brzeg i sterowanie w terenie
• Nawigator lub kapitan żeglarstwa: obserwować, liczyć, logować i używać wykresów dla jednego statku
• Explorer- kartograf: jedna kariera łącząca badania i kompilację, a nie model uniwersalny

Warsztaty otrzymały argumenty, a nie czysty zbiór danych

W punkcie źródłowym można by posiadać codziennie szerokość geograficzną, kurs i szacunkową odległość od dziennika, słowne lądy z książki pilotażowej, szkice portowe, strumienie, prądy i notatki z dna morskiego oraz wcześniejsze manuskrypty lub drukowane mapy. Wybrzeże, niebezpieczeństwo, nazwa i długość geograficzna często nie zgadzają się. Ten sam błąd może się wydawać, że wygrał głosowanie, ponieważ kilka wykresów po cichu skopiowało się nawzajem.

William Hacke sprawia, że kompilowanie pracy niezwykle widoczne. Po długim stażu w Tamizie, zrekonstruował hiszpańskich włóczęgów na Morzu Południowym, schwytanych przez prywatne osoby Bartholomew Sharp jako angielskie mapy rękopisu, dodając kotwicowości, odległości, rzeki i informacje nawigacyjne. Dowody geograficzne mogłyby zatem dotrzeć poprzez otwarte badanie, poufne biuro, sieć handlu, konfiskaty i tłumaczenia wojenne; pochodzenie samo w sobie było cenną własnością.

Kartograf, hydrograf, grawerownik i wydawca dzielili się jednym wykresem, ale posiadali różne zobowiązania

Planowany hydrograf lub badacz morski, wziął kąty i smugi ze stacji i łodzi, obserwowany przypływ i formy lądowe, a następnie dostarczył książki, arkusze godziwe lub uwagi. Kartograf pogodził je z dziedzicznymi dowodami i wybrał projekcję, skalę, zasięg, symbole i nazwy. Grawerownik przecina zatwierdzony rysunek w odwrotnym kierunku na miedź. Drukarka, kolorystka, segregator, wydawca i księgowy zamienili płytę w arkusz obiegowy lub atlas.

Prawdziwe firmy pokrywają się z siebie tożsamości. Willem Blaeu stworzył globusy i instrumenty nawigacyjne, opublikował mapy i mapy i stał się mapmaker VOC w 1633 roku; John Seller był producentem instrumentów, sprzedawcą map i hydrografem dla króla. Jednak solidne etapy nie uczyniły tych aktów identycznymi. Pytaj, czy osoba zebrała obserwację pierwotną, zdecydowała się na zawartość, wyciąć płytę lub własne płyty, kapitał i dystrybucję.

Rękopis Portolan nie był brązową mapą skarbu.

Przetrwanie list portolan pojawiają się po końcu trzynastego wieku z śródziemnomorskich kierunków żeglarstwa i skumulowanej praktyki przybrzeżnej. Na wilorze lub pergaminie, podkreślali wybrzeże, porty, wyspy, nazwy miejsc i sieć loksodromy promieniujące z wielu ośrodków. Wnętrza mogą pozostać nagie lub nosić flagi i figury. Linie ułożone w kierunku kompasu, nie zamieniły arkusza w nowoczesną, konformiczną mapę trasy.

Atrazy z rękopisu były często produktami warsztatowymi. Battista Agnese przeprowadziła znaczną operację wenecką, reprezentowaną przez wiele ocalałych, sześcioletnich atlasów. Królewskie Muzea Greenwich również identyfikują wiele rąk poprzez pismo, wykończenie i głośność. Mistrz może kontrolować źródła, układ i kluczowe linie, podczas gdy asystenci przygotowywali pergamin, śledzone, napisane, kolorowe, złocone i związane. Produkt może być instrumentem roboczym, darem dyplomatycznym, obiektem statusu lub zbiorem.

Uczciwy wykres rozpoczął się od kontroli, skali i projekcji, a następnie wybrał, co niepewność zasłużył atrament

Producent ustalił użyteczną kontrolę z mocniejszych szerokości, portów i terenów zagłówkowych, mierzonych linii podstawowych lub odległości podróży, a następnie przekształcił źródła w wspólną skalę. Wysokość nieba mogłaby dać pewną szerokość geograficzną z pewną regularnością w XVI-XVIII wieku, podczas gdy długość geograficzna pozostawała znacznie trudniejsza przed niezawodnymi chronometrami morskimi. Dlatego też wschodni zachód może mieć poważne skutki. Projekcja Mercatora stworzyła stały kurs kompasu, ale zniekształcona skala z szerokością geograficzną i nigdy nie była jedyną formą mapy.

Wyboru treści obejmowały uogólnione wybrzeże, okręty, ławice, skały, kotwiczenia, dna morskiego, uwagi, profile przybrzeżne, osady, forty, nazwy, wagi szerokości geograficznej, róże kompasu i legendy. Każda precyzyjnie wyglądająca liczba wzbudza pewność siebie. Silna praktyka wyróżniała bezpośrednie badania, wiarygodne sprawozdanie, skopiowaną tradycję i przypuszczenia; słaba praktyka pomnożyła przystojny fałszywy brzeg linii w wielu dalszych decyzjach.

Wykresy były tajemnicą państwową, kapitałem komercyjnym i instrumentami imperium

W hiszpańskiej Casa de la Contratación, oficjalni kosmografiści interpretowali obserwacje z podróży sponsorowanych przez Crown; VOC zatrudniał oficjalnych mapmakerów. Wykres, wykres główny, powrót ankiet i Copperplate mogą być chronione przez przywilej, przysięgę lub ograniczony problem, ponieważ bezpieczna trasa, nieopublikowany port lub jeden ławica zmienił handel i wojny. Przepakowywanie przez Hacke zdobytej hiszpańskiej wiedzy pokazuje tajemnicę przekraczania wrogiej granicy.

Mapy również sprawiły, że autorytet wydawał się geograficzny. Ramiona, granice kolonialne, zaborcze nazwy, forty, trasy i puste miejsca kształtowały jak czytelnicy widzieli morze. Diego Gutiérrez i Antwerpia grawerujący Hieronymus Cock dołączyli do hiszpańskiej oficjalnej geografii, umiejętności druku północnego i cesarskiego na mapie Ameryki 1562. Jakkolwiek jego etyka była sformułowana, handel zawsze równoważył to, co chciał patron, czego potrzebował nawigator i jakie dowody mogą być poświadczone.

Copperplate pomnożone osiągnąć, ale zablokowany błąd w kosztowne metal

Zatwierdzony rys targowy trafiłem do grawera, który wycinałem brzeg, odwróciłem literówka, osad, wylęg, kartusz i łuska do miedź. Drukarka wypełniła nacięcia atramentem, wyczyściła powierzchnię i przelała wilgotny papier przez prasę do walcowania. Kartograf lub wydawca oznakowane brakujące linie, odwrócone litery i złe numery na dowód; płyta została spalona, ponownie wygrawerowana lub uzupełniona przed kolor, niebieski podkład, przycinanie i wiązania.

Wykończona płyta reprezentowała kapitał. Wydawcy zakupili, odziedziczyli i podzielili płyty lub zmienili datę i wybrane szczegóły dotyczące starej miedzi. Pilot angielski Johna Sellera, rozpoczęty w 1671 roku, przeszedł przez inne ręce, podczas gdy Mount & Page i następcy sprzedali serię przez ponad stulecie. Druk szybko rozprzestrzenił się na jednej mapie; nie uczynił dowodów bieżących, a ekonomia płyty i inwentaryzacji może zachować przestarzałe wybrzeże.

Nie był to koniec: adnotacje, ofiary i nowe badania musiały ponownie wprowadzić system edycji

Wykresy robocze nabyły sól, fałdy, kursy z pencylowanymi, nowe srebery, przemianowane na zagłówki i ostrzeżenia. Niezawodny sklep lub biuro hydrograficzne musiało zidentyfikować wydania, zarejestrować korekty i zwrócić datowane dowody do rękopisu mistrza lub Copperplate. W latach osiemdziesiątych, takie projekty jak Atlantic Neptune, połączyły systematyczne badania, mapy i widoki na wybrzeże, ukazując rosnącą potrzebę istnienia łańcucha badań i publikacji.

Brytyjski Urząd Hydrograficzny Admiralicji nie został założony do 1795 roku, a jego pierwszy oficjalny wykres pojawił się w 1800 roku, więc dziewięćdziesiątego wieku ciągłych poprawek nie można prognozować wstecz w ciągu Wieku Żeglarstwa. Archiwum Narodowe Zjednoczonego Królestwa zauważa, że wczesne oficjalne arkusze mogą nadal pozostać na ankietach sprzed stulecia, że płyty Copperplate zostały zmodyfikowane i ponownie wydane, a przestarzałe mapy zagrażały nawigacji. Użyteczna pętla gry nie jest odblokowanie doskonałej mapy, ale decydowanie, czy zaufać raport, zapłacić za zmianę, odzyskać akcje i zaznaczyć wątpliwości.

Postępy dołączyły do matematyki i ciągnięcie do zaufanej sieci; kobiety i anonimowe ręce również wykonane wykresu

Wstęp może być przyuczaniem do chartmakera, grawera, maszynisty, stajnika lub księgarni. Początkujący farba gruntowa, przygotowany papier i pergamin, prześledzone wybrzeża, skopiowane nazwy i narysowane wagi i róże przed nauką geometrii, projekcji, obliczania szerokości geograficznej, oprawy źródłowej i korekcji dowodów. Podróżnik może fair- kopiować lub engrave niezależnie; mistrz potrzebował sieci kapitanów i geodetów, kapitału tablic, oficjalnego patronatu i odpowiedzialności za błąd i termin.

Dochód pochodzi ze sprzedaży rękopisu, arkuszy i atlas, grawerowania piece- rate, spółki wydawniczej, oficjalnego wynagrodzenia lub przywileju monopolu. Royal Museums Greenwich badania identyfikują kobiety jako geodetów, kompilatorów, grawerów, wydawców i sprzedawców w londyńskim handlu wykresami; wdowy i córki mogą odziedziczyć sklepy, płyty i klientów. Nadruk często uprzywilejowanego mistrza, wydawcy lub patrona i nie powinno być mylone z całą siłą roboczą.