Hydrograf / Surveyor morski

Hydrograf w terenie dostarczył dowody na wybrzeże; kartograf je skompilował, podczas gdy oficjalny hydrograf mógłby prowadzić biuro

Głównym celem geodezyjnego geodezyjnego działania nie był przystojny, publikowany wykres, ale powtarzalny zbiór obserwacji: punkt odniesienia, kąty brzegowe, położenie astronomiczne, szczegół wybrzeża, indywidualne smugi, dolny charakter, pływy, prądy, punkty orientacyjne i zagrożenia. Kartograf później pogodził badanie i inne źródła z projekcją, skalą, systemem symboli, nazwami i edycją; grawerownik i drukarka wykonali płytę i wrażenie.

Tytuły przesunięte z instytucjami. XVIII-wieczny obserwator morski może również poruszać się, rysować i pisać kierunki żeglarskie. Hydrograf Admiralicji stworzony w 1795 roku był głównie szefem operacji zbiórki i wydawnictwa; Alexander Dalrymple nie był wiecznie w łodzi dźwiękowej. Identyfikacja kariery musi pytać, kto zaplanował pracę w terenie, kontrolowaną jakość badania pierwotnego i odpowiedział na stanowisko i głębokość.

• Meteorolog lub hydrograf polowy: kontrola brzegowa, wybrzeże, strumienie, pływy i zapis pierwotny
• Kartograf lub chartmaker: badanie kompilacji i odziedziczone dowody w edycji graficznej
• Hydrograf biurowy: zarządzanie archiwum ankietowe, przeglądem, publikacją i dystrybucją
• Nawigator lub kapitan żeglarstwa: wykresy dźwięku i wykorzystania dla jednego statku, niekoniecznie przeglądać region

Badanie rozpoczęło się od prowizji i rozpoznania, określając skalę, zakres i najbardziej niebezpieczne puste

Admiralicja, firma, kolonialny rząd, portowy władza czy wyprawa ustalam wymóg: jeden port, brzeg, kotwicowisko flota czy podejście rzeczny. Cel regulowana skala, sezon, impreza, łodzie i gęstość dźwięku. Arkusz rozpoznawczy może zaplanować przejście, ale nie może przyjąć głębokiego zanurzenia okrętu wojennego przez rafowane wejście; plan portu wymagał więcej kontroli, linii brzegowej, głębokości i szczegółowo przypływu.

Po przybyciu geodeta przesłuchiwał pilotów, rybaków i mieszkańców, porównywał stare mapy, raporty wraków i upadki, następnie badał zagłówki dla przyrządów, grunt poziomu dla linii podstawowych, kotwicowanie dla statku matki i miejsce dla personelu przypływu. Wiedza lokalna skupiała uwagę na ławicach, prądach i pogodzie, ale była rejestrowana oddzielnie od powtarzających się obserwacji. Umocnione lub zakwestionowane wybrzeże dodały pozwolenia, wrogie obserwacje i tajemnicę.

Jeden dokładnie zmierzony punkt odniesienia wspierał przybrzeżne triangulację; mały błąd kątowy rozprzestrzeniony w dół brzegu

W systematycznym badaniu wielokrotnie mierzono poziom odniesienia na rozsądnym poziomie gruntów z łańcuchem, prętami lub innymi standardami, z uwzględnieniem nachylenia, napięcia i kierunku. Jej punkty końcowe stały się znanymi punktami. Teodolit, obwód lub odpowiedni do tego czasu instrument kąta dostrzegł trzeci sygnał i ustawił trójkąt; kolejne stacje przewoziły sieć przez zatoki, zagłówki i wyspy. Parks Canada opisuje prace Cooka 1763- 67 Nowej Fundlandii jako pierwsze duże badania naukowe hydrograficzne do ustalenia kontur ziemi przez precyzyjną triangulację.

Sygnałami mogą być słupy, flagi, krzesełka, tkanina lub platformy tymczasowe widoczne z kilku stacji. Książki polowe nazwane każdy kąt, stacja, pogoda i powtórzyć; słabe zamknięcie zażądało innej obserwacji. Des Barres poinformował o rozszerzeniu łożysk teodolitowych z linii bazowej 350- fathom shore na wyspy morskie, a następnie o nadaniu kontrolowanej powierzchni statkom o różnych rozmiarach do badania wybrzeża, skał i szlamów - przejrzystego systemu lądowego do wody.

Linia brzegowa nie była odległym obrazem: stacje, stół samolotu, punkty orientacyjne i widoki na wybrzeże sprawiły, że ziemia była rozpoznawalna

Z kontroli na miejscu, topograficzna partia użyła tabeli samolotu, kompasu, łańcucha i szkic wypełnić brzeg, usta rzeki, wysepka, fort, osada, latarnia i widocznym wzgórzu. Wysokowydajne krawędzie, suszenie błota i skała niskowęglowa nie mogły zostać załamane w jednej linii. Astronomiczna szerokość geograficzna lub długość geograficzna mogłaby bardziej szeroko określać sieć lokalną, ale instrument, licznik czasu, pogoda i kalkulacja ją ograniczały.

Liczyło się również, jak wyglądała ziemia z wody. Draughtman lub oficer narysował profile pokazujące, jak wieża, podwójne szczyty, klif i wyspa pokrywają się na podejściu. Kombinacja wykresów i widoków na lądzie atlantyckim Neptuna była funkcjonalna: przed dokładnym uniwersalnym pozycjonowaniem marynarze dopasowali widoczny ląd do zarejestrowanego profilu w ramach wejścia na bezpieczną wodę.

Każdy dźwięk był głębokość plus pozycja plus czas; niezlokalizowany odczyt ołowiu nie był dowodem na mapie

Statek ruszył planowaną linią dźwiękową. Lider rzucił zaznaczoną rękę prowadzi do przodu, więc linia zbliżyła się pionowo, gdy łódź przeszła nad nią, nazywając sążnie, i rejestrator napisał czytanie, czas, linia i anomalia. Słupek służył bardzo płytkiej wodzie. Statek macierzysty pracował głębiej strefy i łodzie weszły do strumienia, ławicy i surfowania, ale wszystkie pomiary pozostały dyskretne punkty; szersze odstępy linii zwiększyły szansę na brak odizolowanej skały.

Łożyska brzegowe, kompas łodziowy, kąty przecinające lub późniejsze, dojrzałe, trójpunktowe poprawki umieszczały obserwację na arkuszu roboczym. Bieżący, wiatr i łódź ruch skręcił linię; zamglone ukryte sygnały; jeden skopiowany numer wyparł niebezpieczeństwo. Konto NOAA rejestruje ograniczenie: indywidualna głębokość linii liniowej może być dokładna, podczas gdy zasięg między spoinami pozostaje nieobecny. Jakość obejmowała to, czego nie obserwowano.

Ołów odzyskał dno, podczas gdy personel przypływu zamienił się w porównywalne dowody.

Pustka pod brzmiącym ołowianym łbem utrzymywana jest w błocie, piasku, żwirze, skorupie lub innym materiale. Dolny charakter pomógł marynarzowi rozpoznać pozycję i sędziego trzymającego się ziemi, rafy lub krawędzi kanału. Rijksmuseum jest wiodącym dokumentem tej formy głębokowodnej ręki z przynajmniej XVII wieku, uziemiającej w tym okresie zdecydowanie na dnie.

Ten sam drób z przypływem spowodował inną głębię wody. Strona odczytuje personel lub stały znak w odstępach czasu i dopasowuje każdy czas brzmienia do poziomu wody. Usługi z XIX wieku nie dzieliły się dzisiejszym standardowym harmonogramem: konfiguracją pogody, przepływem rzeki, krótką obserwacją i niedoskonałym rozumieniem przypływu ograniczonego zmniejszenia. Zapis dźwiękowy zachował rzeczywisty odczyt, czas, stację i referencje, aby późniejsze biuro mogło go ponownie ocenić.

Badanie było zsynchronizowany szkuner, strona brzegowa, strona łodzi i rekordowy łańcuch

Oficer-geodeta lub mistrz może kierować asystentów, kadetów, draughtera, obserwatora astronomicznego, stolarza, marynarzy i lokalnych pilotów. Statek macierzysty zapewniał zakwaterowanie, przyrządy, naprawy, zaopatrzenie i osady morskie. Stronom nadbrzeżnym podniosły sygnały; załoga łodzi wiosłowała, kierowała, odlewała, nazywała i pisała. Dokładny kąt przymocowany do złej stacji lub głębokości bez odpowiedniego czasu może unieważnić dzień.

Zagrożenie skoncentrowane w małych łodziach: surfing, mgła, zimno, prąd krzyżowy, ukryte skały, capsize i separacji. Dłonie brzegowe spotkały klif, bagna, owada, chorobę, awarię dostaw i wrogi ogień. Uczciwa pogoda z niewłaściwą przypływem, czy spokojna woda z sygnałami zagubionymi w mgle, była nadal bezużyteczna. Dowódca codziennie wymieniał się kontuzją na gęstość, sezon i zmęczenie.

Książka polowa, arkusz łodzi, oryginalne badanie i wykres sprawiedliwych utworzyły odpowiedzialne przekazanie

Na koniec dnia, kąty, notatki podstawowe, obserwacje astronomiczne, głębokości, dna, pływy, pogoda, nazwy i szkice wpisane ponumerowane rekordy. Arkusz roboczy łączy stacje, linie i indywidualne głębokości pod wspólną kontrolą. Lider sprawdził luki, podejrzane ławice, zamknięcie i pochodzenie, a potem zamówił powrót. Oryginalny ankiet lub arkusz targów zachował fakty i metody pola przed generalizacją i grawerowaniem chartroom.

ADM 352 Archiwum Narodowe Zjednoczonego Królestwa zachowuje oryginalne badania z 1713- 1831 roku obok nadmorskich prac i dzienników, pokazując, że rejestry polowe i wystawiony wykres były oddzielne warstwy. Cook i Michael Lane 's 1775 Nowy Fundland druk nosi stopniowej granicy, loksodromy, głębokości i dna morskiego notatki, ale jest to już opublikowany obiekt w systemie Thomasa Jefferysa. Zapadający oficer polowy, kartograf, grawerownik i wydawca ukrywa się tam, gdzie wystąpił błąd.

Kariera rosła od nawigatorów, kapitanów marynarki i wojskowych geodetów, a następnie stała się bardziej instytucjonalna pod koniec stulecia

Wczesni uczestnicy przeszli przez nawigację, służbę główną statku, biuro marynarki, inżynierię wojskową lub badania lądowe. Potrzebowali arytmetyki, geometrii, astronomii, regulacji instrumentów, obsługi łodzi, rysowania i zdyscyplinowanego rekordu, plus możliwość, aby marynarze powtórzyć dokładne dźwięki. Cook nauczył się triangulacji w Halifax i prowadził badania Newfoundland; ten sukces w terenie pomógł otworzyć swoje polecenia Pacyfiku.

Wynagrodzenie może być pensja marynarki plus dodatek specjalny, prowizja sezonowa, firma lub umowa kolonialna, a czasami publikacja lub patronat. Des Barres połączone biuro wojskowe, badania i grawerowanie lub publikacja. Dalrymple przeniósł się z czasopism i publikacji Kompanii Wschodnioindyjskiej do pierwszego Hydrografowania Admiralicji w 1795 roku. Badania zaczęły się stawać archiwalne, standardowe, programowe i dystrybucyjne, choć wiele Age of Sail pracy pozostał lokalny i ad hoc.