cannonMainmast wroga jest w dół
Hull
Round shot concentrates damage on timber planking and structure.
Rigging
Chain shot is better suited to attacking masts, sails and rope.
Crew
Grapeshot spreads its effect across an exposed deck at close range.
Pierwszym problemem nie była walka. To było złapanie drugiego statku.
Zanim rozpoczęto wejście na pokład, dwa pokłady oddzielono od siebie przesuwającym się pasem morskim. Cel może obrócić, przyspieszyć lub użyć wiatru do ucieczki. Napastnik musiał wybrać podejście, które zamknęło odległość bez oferowania wrogowi łatwy strzał lub wyraźną trasę.
Kierunek wiatru, prędkość i bezwładność ciężkich kadłubów decydują, czy ostateczne stocznie mogą zostać zamknięte. Strzelanina może być najpierw skierowana na ster, podkręcanie lub ludzi na pokładzie, aby cel trudniej było wytrzymać. Niewłaściwie osądzone podejście mogłoby jednak zniszczyć własny łuk, iskry lub stojące podkręcenie.
Skok, który dominuje dramatyczną scenę był więc końcem długiego łańcucha decyzji Shiphandling. Wjazd na pokład był możliwy tylko wtedy, gdy jedna strona straciła mobilność - lub celowo zdecydowała się nie otwierać ponownie dystansu.
Dotknięcie kadłubów nie wystarczyło, morze już je rozszarpywało.
Szorstwy wzdłuż szyny nie stworzyły stabilnego mostu. Oba kadłuby nadal toczyły się, wzmagały się i nacisnęły na siebie. Luka może się otworzyć bez ostrzeżenia, a potem zatrzasnąć się na następnej fali. Dla ludzi, którzy go przekroczyli, zabezpieczenie statków często miało większe znaczenie niż skok dzielny.
Grapele i linie utrzymywały cel podczas gdy żeglarze przekroczyli przez szyny, iskry, rigging lub tymczasowych przejść. Obrońcy przecinają linie, odpychają haki i używali wysokości, siatki i pokładu, aby chronić kilka miejsc, gdzie napastnik mógłby zdobyć oparcie.
Te wejścia były wąskie, więc przewaga numeryczna nie mogła dotrzeć do wszystkich naraz. Mała grupa obrońców może zawierać wielu napastników na szynie. Dopiero po tym, jak pierwsi zasiadający na pokładzie, zabezpieczyli przestrzeń, walka rozprzestrzeniła się na zbliżony zasięg.
Wejście na pokład, którego celem jest przechwycenie wartości, a nie tylko jej zniszczenie
Jeśli jedynym celem było zatopienie statku, zamknięcie się na odległość wejścia na pokład rzadko było najbezpieczniejszą metodą. Atakujący zaakceptowali ryzyko, ponieważ kadłub, ładunek, dokumenty, więźniowie lub inteligencja mogą być warte więcej nietkniętych. Obliczenia te miały znaczenie zwłaszcza w odniesieniu do prywatyzacji, egzekwowania przepisów celnych i prób ponownego przejęcia schwytanego statku.
Obliczenia mogą się zmienić z minuty na minutę. Ogień może wejść w zawiasy, jeden kadłub może już zalewać, albo mogą pojawić się posiłki wroga. Linie, które zabezpieczyły nagrodę, mogą również wiązać zwycięzcę z statkiem, który staje się zbyt niebezpieczny, aby go uratować.
Dlatego też wejście na pokład nie było nieuniknionym zakończeniem strzelaniny. Wyrównać i zamknąć, skrzyżować i złapać, lub wyciąć wolne i wycofać: wybór zależał od wartości nagrody i od tego, ile czasu miały jeszcze oba statki.
Pytania
Kontynuuj badanie tego tematu
Czy każda bitwa marynarki skończyła się w czasie wejścia na pokład?
Nie. Wiele działań w epoce artylerii morskiej zostało podjętych przez manewr i strzały. Misja, odległość, stan statku i ocena dowództwa ustaliły, czy wejście na pokład ma sens.
Czy wejście na pokład było tylko skokiem na inny statek?
Nie. Przeprawa przyszła po stłumieniu, podejściu i próbie zabezpieczenia dwóch ruchomych kadłubów. Obrońcy również stawiali przeszkody i walczyli, aby przerwać połączenie.
Dlaczego nie zatopić statku wroga?
Schwytany statek, ładunek, dokumenty, więźniowie lub wywiad mogą być cenniejsze niż wrak, szczególnie w prywatnych i egzekucyjnych operacjach.
Źródła
Kontynuacja badań
- Kolekcje broni morskiejRoyal Museums Greenwich
- Życie na morzu w epoce żagliRoyal Museums Greenwich
03
04
05