Wąż morski: Każdy świadek widział inną długość ciała.

Duże rzeczy na morzu rzadko leżą przed obserwatorem jak okazy na stole. Statek wznosi się i spada; świadek porusza się wraz z nim. Głowa oczyszcza jeden puch, a w następnej chwili tylko ciemne plecy pozostaje kilka długości łodzi dalej. Scena nie dostarcza linijki i nie ma widoku z góry, aby pokazać, czy szczelina zawiera jedno ciało, inne zwierzę lub kolejność fal napędzanych wiatrem. Długość często rodzi się po opuszczeniu oka.

To oddziela tradycję węża morskiego od Lewiatana. Lewiatan po raz pierwszy posiada nazwę w starożytnych tekstach, a zbroja, dym, płomień i niezrównana siła zmieniają się z przejściem. Nowoczesny wąż morski zaczyna się jako spotkanie, a następnie szuka nazwy poprzez zeznania, grawerowanie, gazety i historię naturalną. Jeden z nich wyrasta na zewnątrz od słowa, drugi z pękniętego konturu. Sztuka XIX wieku stała się coraz bardziej podobna bez wspólnego pochodzenia.

OLAUS MAGNUS · LIBER XXI · XLIII1555 ↗

The Norwegian serpent is more than two hundred feet long and twenty feet thick, dwelling among the rocks and caverns of the Bergen coast.

Pisanie na wygnaniu w Rzymie, Olaus Magnus uczynił północ zarówno namacalną jak i odległą w swojej historii Północnych Ludów. Powiedział, że kupcy i rybacy wzdłuż wybrzeża Bergen zgodzili się, że wąż o długości ponad 200 stóp i grubości 20 stóp żył wśród skał i jaskiń. W jasne letnie noce wyłonił się jeść cielęta, jagnięta i świnie, lub przekroczył morze w poszukiwaniu ośmiornicy, homara i kraba. Długie włosy sześcienne wisiały na szyi, czarne łuski były ostre, a oczy płonęły na czerwono.

Związane ciało obok statku jest tym, co przetrwa najbardziej żywo w drzewokucie. Jednak w tekście Olausa stworzenie również ma czas: po jego pojawieniu się książę umrze lub pójdzie na wygnanie, albo wojna będzie następstwem. Zwierzę, raport i omen polityczny zajmują tę samą stronę. Wąż zamieszkuje lęk królestwa przed wstrząsami tak samo jak w wodzie. 200 stóp to mniej wymiaru niż skala wystarczająco duża, by zapanować nad porządkiem.

HANS EGEDE · A DESCRIPTION OF GREENLAND1734 ↗

It raised its head as high as the main-top; its body was as bulky as the ship and three or four times as long.

Hans Egede zauważył, że statek pływający do kolonii Grenlandii widział straszną istotę morską na 64 stopniach szerokości geograficznej w 1734. Głowa jego wzniosła się tak wysoko jak mainmast; ciało jej było bardziej wypukłe niż naczynie i pozornie trzy lub cztery razy dłuższe. Długi, celowany pysk wykrzywiony jak wieloryb, podczas gdy szerokie dodatki lub płetwy wyrzutnie z ciała. Najdziwniejszy był ogon: po przejściu ogromnego bagażnika, serpentyna pod spodem pojawił się ponownie cały statek długości od.

To nie jest czysty opis węża. Łyżka wieloryba, płetwy pień, szorstka powierzchnia i spodenka serpentyny zderzają się w jednym spotkaniu. Później artyści mogli rozłożyć te sprzeczności na jedną ciągłą i rozpoznawalną sylwetkę. Oryginalne słowa zachowują coś mocniejszego i niestabilnego: przypomina kilka zwierząt, ale nikt nie gromadzi wszystkich swoich części.

LINNÆAN SOCIETY OF NEW ENGLAND · REPORT1817 ↗

Every witness was examined separately and was not informed what others had stated.

Po wielokrotnych widzeniach poza Gloucester Harbor w Massachusetts, w sierpniu 1817, Linnaejskie Towarzystwo Nowej Anglii zrobiło więcej niż tylko zbieranie cudów. Jego komisja przesłuchiwała świadków oddzielnie i nie powiedziała im, co inni mówili. Każde oświadczenie zostało spisane, przeczytane, podpisane i zaprzysiężone przed sędzią. Harmonogram dwudziestopięcioma pytaniami naciśniętymi na odległość i światło, kierunek i ruch, poziome lub pionowe zakręty, a następnie głowa, oczy, usta, skrzela, płetwy, grzywa, ogon i dźwięk.

Procedura nie przyniosła żadnego portretu. Amos Story widział tylko 10 lub 12 stóp z bliska, a następnie co najmniej 50 stóp na inny dzień. Salomon Allen szacował 80 lub 90 stóp i około 50 szorstkich stawów lub pęczek. James Mansfield dostarczył 40 do 60 stóp. Siedemnastolatek John Johnston wiosłował prawie w zasięgu o zmierzchu i zamiast tego zobaczył proste ciało bez guzków. Każdy z nich mógł zgłosić się uczciwie; nie zgłosił tego samego obrazu.

Dowody Gloucester wielokrotnie przywołują ciąg bojowników: dziesięć, trzydzieści, a nawet pięćdziesiąt ciemnych garbów ułożonych na powierzchni. Świadkowie porównywali je z beczkami, masztami, naczyniami i odległościami; komisja zamieniła te fragmenty na czterdzieści, siedemdziesiąt lub sto dwadzieścia stóp. Ale kwestionariusz nie mógł ujawnić, czy ukryte interwały zawierały jeden zginający kręgosłup, kilka zwierząt lub fale łamania w kolejności. Wąż nabył większość swojej długości wewnątrz szczelin, których nikt nie widział.

Komitet wkrótce otrzymał małego węża zabitego w pobliżu brzegu. Jego zgięty kręgosłup dał ciału rząd knoc- jak garb. Naturaliści wznieśli nowy rodzaj i gatunek, Scoliophis Atlanticus, i zasugerowali, że może być młody wielkiego węża. Później został uznany za zwykłego węża lądowego ze zdeformowanym kręgosłupem. Błąd nie czyni całego dochodzenia absurdalnym. Ujawnia poruszające się niebezpieczeństwo wczesnej historii naturalnej: śledczy nauczyli się przesłuchać zeznania z ostrożnością, ale okaz, który pasował do oczekiwań, mógł ich jeszcze przeciągnąć.

CAPTAIN PETER M'QUHAE · ADMIRALTY REPORT1848 ↗

Had it been a man of my acquaintance, I should easily have recognised his features with the naked eye.

6 sierpnia 1848 roku, o piątej po południu, HMS Dedal przechodził przez południowy Atlantyk. Oficjalny raport kapitana Petera M 'Quhae dla Admiralicji dostarczył stanowiska - 24 ° 44 ′ na południe, 9 ° 22 ′ na wschód - jak również chmurę, świeży wiatr północno-zachodni i długi południowo-zachodni fala. Ciemny wydłużony obiekt pozostał na widoku przez około dwadzieścia minut. Jego głowa i ramiona stały około czterech stóp od morza, około sześćdziesiąt stóp ciała było widoczne, a kilku oficerów widział, jak przechodzi obok. Kapitan wierzył, że o wiele więcej pozostaje zanurzone.

Kapitan Marynarki Królewskiej, współrzędne i instrumentalny język dał starej historii nowy autorytet. Ilustrowana londyńska wiadomość dała czytelnikom kompletny, gładki wąż poruszający się z głową wysoko. Anatomista Richard Owen zaproponował pieczęć; M 'Quhae publicznie bronił swojego wyroku. Ich wymiana nie pozostawiła żadnej decydującej identyfikacji. Przetrwają kolizje pomiędzy dwoma sposobami widzenia: oficerowie na pokładzie wierzyli, że bliskość gwarantuje uznanie, podczas gdy naturalista przeglądał słowa i obrazy w poszukiwaniu szkieletu, który mógłby istnieć.

Wśród zwierząt wezwanych do wyjaśnienia węży morskich, gigantyczne wiosła wygląda najbardziej jak odpowiedź pływająca ze starego grawerowania. To najdłuższa żywa ryba. Jego srebrne ciało jest cienkie jak wstążka, czerwone promienie grzebieniowe wznoszą się nad głową, a grzbietowa płetwa fale wzdłuż jego długości. Zwykle zamieszkuje głębokość od 200 do 1000 metrów, co czyni żywe zwierzę wyjątkowym widokiem na powierzchnię. Kiedy jest zestresowany lub ranny, może pływać po swojej stronie, jego rozłupywanie powoduje jasny, kołyszący się grzbiet w odległości.

Nie może on nieść ze sobą wszystkich przedstawionych świadków: łyżki Egede i szerokich płetw, garb Gloucestera i uporczywie podniesionej głowy Dedala nie osadzają się naturalnie w jednym oarfiszu. Wieloryby, foki, rozłożone rekiny, dryfujące drewno, pociągi falowe i inne duże ryby mogą odpowiadać za inne kawałki. Tradycja węża morskiego, najbliższe podejście do naturalnej odpowiedzi historycznej może być zatem mnogość - wiele prawdziwych spotkań powracających do brzegu pod jednym znanym nazwiskiem.

Od wieków wąż morski został skrócony do niewłaściwej identyfikacji, a następnie odzyskał swoją długość poza następnym falą. Jego wytrzymałość nie zależy tylko od odmowy przedstawienia dowodów. Ocean pokroi dowody na kawałki: oko jest przyciśnięte do horyzontu, fale ukrywają tułów, skala szybkości wymazuje, a pamięć ściska alarm w zdanie, które może być powtórzone na lądzie. Każdy wiek przyniósł lepsze instrumenty do szyny - drzewocut, kwestionariusz, oświadczenie, współrzędnych i kamery - a powierzchnia nadal zwracała się tylko część.

Wielka scena węża nie jest więc atakiem, ale chwilą, kiedy przechodzi spokojnie obok statku i każda twarz się obraca. Jedna osoba widzi głowę, druga plecy, a druga tylko czarne odstępy między falami. Zanim dotrą do papieru, ciało dłuższe niż uformowane przez naczynie. Pływa nie przez jeden ocean, ale wzdłuż wąskiej drogi pomiędzy znanym i nieznanym. Ludzkość mierzyła 60 stóp nad wodą. Głębokość zachowała epicką pozostałość.