Scylla i Charybdis: sześciu mężczyzn, lub cały statek.

Kiedy Circe opisuje kanał, najpierw daje mu ludzką miarę. Strzała może przebić się między skałami. Łosy nie mogą spokojnie skorygować kursu z jednego niebezpieczeństwa do drugiego, a obserwator nie ma czasu, aby zrozumieć jedną stronę przed wyborem przeciwko niemu. Scylla trzyma jaskinię w wyższym klifie. Wielka, dzika figa rośnie na dolnej skale naprzeciwko, a pod nią Charybdis ściąga czarną wodę. Nie ma bezpiecznego centrum czekającego na odnalezienie.

Późniejsze zdanie "pomiędzy Scyllą a Charybdis" sprawia, że scena brzmi jak dwa zagrożenia ważone na przeciwległych końcach skali. Cieśnina Homera jest ostrzejsza. Oba zagrożenia działają natychmiast, a statek musi się ruszać. Bohater nie może wszystkich przepuścić przez nienaruszone; może znać tylko koszty przed przyjazdem. Miska nie jest dekoracyjną geografią. To ilość czasu, która została do wyboru.

ODYSSEY XII · 105–110PERSEUS ↗

Drive the ship hard past Scylla's rock. Better to miss six companions from the vessel than all your company together.

ANCIENT GREEK SOURCE

ἀλλὰ μάλα Σκύλλης σκοπέλῳ πεπλημένος ὦκα
νῆα παρὲξ ἐλάαν, ἐπεὶ ἦ πολὺ φέρτερόν ἐστιν
ἓξ ἑτάρους ἐν νηὶ ποθήμεναι ἢ ἅμα πάντας.

Trzy razy dziennie Charybdis rzuca wodę i trzy razy ją wysysa. Jeśli statek spotka się z jej ładunkiem, nawet trzęsienie ziemi Posejdon może go uratować. Circe rozkazuje Odyseuszowi jeździć twardo po skale Scylli. Nie obiecywała, że nie stanie się nic złego, tylko zimny porównanie: lepiej przegapić sześciu towarzyszy ze statku niż przegapić całą firmę razem.

Sześć to nie jest arbitralny przejazd. Sześć długich szyji sięgają z jaskini Scylli, każda głowa może przenieść jednego człowieka z pokładu. Koszt wydaje się anatomicznie przygotowany. Odyseusz wciąż pyta, czy może uciec z wiru i uzbrajać się przed Scyllą. Circe odpowiada, że to nie wróg wycofuje się z włóczni. Opóźnij się do walki, a sześć głów zrobi drugą obsadę. Jej pierwszą lekcją nie jest odwaga. To przejście.

Scylla płacze jak nowonarodzone szczeniaczki. Ma dwanaście niekształtnych stóp, sześć niezwykle długich szyji i trzy gęste rzędy zębów w każdej strasznej głowie. Jej środkowe szczątki ukryte w jaskini podczas gdy ona ryby poniżej dla delfinów, dogfish i cokolwiek większego. Kiedy statek przechodzi, jego ludzie stają się tylko kolejnym rodzajem zdobyczy, które zostały wyniesione z powierzchni. Homer daje jej policzone ciało: stopa, szyja, głowa i ząb zbliżają się do pokładu w porządku.

Charybdis jest przeciwieństwem. Nie rozciąga ręki i nie oferuje twarzy, na którą można patrzeć. Czarny piasek pojawia się w centrum, gdy woda się zapada; kiedy morze powraca, wrze jak kocioł nad wielkim ogniem i rzuca pianę nad obu klifami. Scylla dzieli śmierć na sześć napadów. Charybdis zmienia całe morze w jeden akt połykania. Dzielą kanał bez stania się lustrzanymi obrazami.

Przed wąskimi rzędami, Odyseusz mówi wioślarzom, by trzymali się z dala od dymu i surfowali i ciągnęli się blisko pod klif. Nie mówi im, że Scylla czeka na górze. Homer podaje powód dokładnie: jeśli wiedzą, co się stanie, terror może zatrzymać wiosłowanie i wysłać ich do ładowni. Aby utrzymać prędkość całego statku, kapitan usuwa jedno niebezpieczeństwo z powszechnej wiedzy.

Mimo to, zakłada zbroję, bierze dwie włócznie i idzie na przedpokład, ignorując rozkaz Circe 'a, by nie uzbroić się. Przeszukuje skałę, aż jego oczy zaczną boleć i nadal nie zobaczy Scylli. Znana postawa bohatera - ramię, wzrok, zaangażowanie - stała się przygotowaniem, które przychodzi za późno. Co zachowuje życie jest rytm wiosła spada razem, podczas gdy ich wioślarze nie znają jeszcze ceny.

ODYSSEY XII · 245–250 / 258–259PERSEUS ↗

Scylla took six companions from the hollow ship—the strongest in hand and might. From above they called me, each by name, for the last time.

ANCIENT GREEK SOURCE

τόφρα δέ μοι Σκύλλη γλαφυρῆς ἐκ νηὸς ἑταίρους
ἓξ ἕλεθ᾽, οἳ χερσίν τε βίηφί τε φέρτατοι ἦσαν.
… ἐμὲ δὲ φθέγγοντο καλεῦντες
ἐξονομακλήδην, τότε γ᾽ ὕστατον, ἀχνύμενοι κῆρ.
οἴκτιστον δὴ κεῖνο ἐμοῖς ἴδον ὀφθαλμοῖσι πάντων.

Każda twarz obraca się w kierunku Charybdis. Woda spada, czarne podłogi pokazują i załoga blednie. W tym momencie Scylla zabiera sześciu najsilniejszych ludzi z drugiej strony. Kiedy Odyseusz patrzy wstecz, widzi ręce i stopy już wiszące nad nim; potem słyszy każdego człowieka wołającego jego imię po raz ostatni. To nie jest anonimowy krzyk wojenny. To apel skierowany do kapitana, który pozostaje na pokładzie.

Homer porównuje je do ryb, które wiją się w kierunku brzegu. Scylla podnosi wszystkie sześć do drzwi i je zjada, gdy krzyczą i sięgają w dół. Odyseusz nazywa to najbardziej żałosnym widokiem, jaki jego oczy znosiły podczas przeszukiwania szlaków morskich. Statek przetrwa. Obliczenia Circe 'a są dokładne. Jednak prawidłowa decyzja w żegludze pozostawia sześć rąk na zawsze poza zasięgiem.

Sztuka klasyczna daje Scylli ciało zrobione na frontalne spotkanie. Pod koniec pięćdziesiątego wieku BCE srebrny kubek w The Met umieszcza ją na tondo: młode kobiece ciało chwyta wiatr; trzy dzikie psy pochodzą z jej talii wśród wag, a jeden koniec staje się ketos. Podnosi złamany wiosło kierownicy, podczas gdy psy łapią się na ryby wokół niej.

Za każdym razem, gdy pijak podnosi kubek, Scylla pojawia się przez odejmujące wino. Nie jest już tylko niewidzialnym uderzeniem z klifu. Złoty laurel ramuje piękne zagrożenie, które zwraca wzrok widzów. Trzy psy nie skopiowały sześciu głów Homera, ale złamany ster przenosi cały wrak na obraz. Spotkała już statek i zatrzymała z niego trofeum.

Argonautica przyciąga kolejne pokolenie bohaterów wśród Scylli, Charybdis i Wędrownych Skali. Hera obawia się, że Charybdis przełknie Argo, albo Scylla wybierze największych z jego bohaterów. Wzywa Thetis i Nereidów. Nylomfy morskie zajmują stanowiska pośród skał i łamaczy, podczas gdy Thetis kładzie rękę na ostrzu sterującym. Ludzka osąd nie jest już jedynym przejściem.

Apolloniusz wybiera najjaśniejszą małpę. Dziewczyny na plaży podnieść spódnice i rzucać okrągła piłka z ręki do ręki; Nereids wysłać Argo w ten sam sposób, wysoko przez powietrze nad falą i zawsze z dala od skały. Odyseusz płaci sześć żyć za przejazd. Argo jest przenoszony przez boskie ręce. Dwie epiki przybyły dwa razy losy do tego samego niebezpiecznego morza.

AENEID III · 420–425PERSEUS ↗

Scylla holds the right; relentless Charybdis the left. She draws vast waves into the abyss, then raises them again and strikes the stars with water.

LATIN SOURCE

dextrum Scylla latus, laevum implacata Charybdis
obsidet, atque imo barathri ter gurgite vastos
sorbet in abruptum fluctus rursusque sub auras
erigit alternos et sidera verberat unda.

Księga 3 Eneida otwiera cieśninę ponownie. Scylla trzyma prawą i nieustępliwą Charybdis lewą: jeden ciągnie statki z ciemnej jaskini na skałę, drugi ciągnie ogromne fale w otchłań i uderza gwiazdy z powrotem. Prorok Helenus daje Eneasowi inną drogę - okrążyć odległe Sycylijskie głowy zamiast patrzeć na jaskinię echem z morskich psów.

Flota Eneasza wciąż słyszy wodę i jest podniesiona trzy razy w kierunku nieba, a następnie zrzucona trzy razy w głąb. Palinurus obraca się natychmiast; wiosła i żagle współpracują, aby wyjść. Epicki akt to zachowanie ludzi, a nie bliskość niebezpieczeństwa jako dowód. Virgil daje późniejszy dylemat trzeci ruch: kiedy wykres na to pozwala, odważny kurs może być bardzo długi łuk.

Cieśnina Messyńska biegnie około trzech kilometrów pomiędzy Włochami kontynentalnymi a Sycylią. Na północy zawęża się kontrakty do około 3,15 km, podczas gdy dno morskie wznosi się do 80-120 m parasoli, a następnie szybko spada w kierunku wody głębokiej na południu. Półprzypływy dorzecza Tyrreńskiego i Jońskiego są prawie poza fazą. Woda płynie przez gardło w kierunku jednej zlewki, a następnie zmienia się około sześciu godzin później.

Synteza Uniwersytetu w Mesynie wykazuje prądy osiągające 1,85 metra na sekundę przy pływie wiosennym i przekraczające dwa metry na sekundę, gdy dodawany jest przepływ wiatru i gęstości. Krótki luz poprzedza odwrócenie; następnie pęcząca linia ścinania, zwana lokalnie taglio, przecina cieśninę. Dla niskiego starożytnego statku napędzanego wiosłem i żaglami, prądy wsteczne, nagła głębokość zmiany i lokalne Eddies może sprawić, że powierzchnia będzie wyglądać umyślnie. Scylla i Charybdis umieszczają te siły w jaskini i głębokiej, dając trudną drogę wodną dwie nazwy, które można zapamiętać.

ODYSSEY XII · 431–444PERSEUS ↗

I sprang to the tall fig tree and clung like a bat. I held on until she returned mast and keel; when the timbers appeared, I released hands and feet, sat upon them, and rowed with my own hands.

ANCIENT GREEK SOURCE

αὐτὰρ ἐγὼ ποτὶ μακρὸν ἐρινεὸν ὑψόσ᾽ ἀερθείς,
τῷ προσφὺς ἐχόμην ὡς νυκτερίς.
… νωλεμέως δ᾽ ἐχόμην, ὄφρ᾽ ἐξεμέσειεν ὀπίσσω
ἱστὸν καὶ τρόπιν αὖτις.
… ἑζόμενος δ᾽ ἐπὶ τοῖσι διήρεσα χερσὶν ἐμῇσι.

Po cieśninie załoga zabija bydło Helios i Zeus niszcząc statek piorunem. Każdy towarzysz umiera. Odyseusz przyciąga rozrzucony maszt do kija jako tratwę, a południowy wiatr wieje go do Charybdis w nocy. O wschodzie słońca morze zaczyna się wysysać. Fala podnosi go w kierunku opisanego drzewa figowego. Łapie jego gałąź i wisi jak nietoperz. Jego stopy nie znajdują uchwytu, korzenie leżą daleko poniżej, a wielkie górne gaje pozostają poza zasięgiem.

Więc czeka. Charybdis połknął maszt i kil; opóźnienie trwa tak długo, jak sędzia rozstrzygający cały dzień sporów przed wstaniem na kolację. Gdy pojawiają się dwa tygla, Odyseusz uwalnia ręce i stopy, spada za nimi do morza, wspina się na pokład i wiosłuje z dłońmi. W pierwszym przejściu był kapitanem, który wymienił sześciu ludzi na statek. Na drugim nie ma włóczni, wioślarzy, steru czy pokładu - tylko dwie ręce blisko końca ich siły. Nie zabija potwora. Kiedy morze zwraca ostatnie dwa obiekty, znów robi sobie kurs.