Syreny i syreny: jeden kradnie kurs z pieśnią, jeden daje jej piosenkę do brzegu.

Księga 12 Odysei sprawia, że niebezpieczeństwo jest niemal nieważkie. Kiedy statek zbliża się do wyspy Syren, wiatr nagle się kończy i bóg usypia fale do snu. Załoga pierze żagiel, bierze wiosła i wybiela szarą wodę polerowaną jodłą. Tylko kiedy statek wchodzi w zasięg ludzkiego krzyku, zaczyna się piosenka. Żadne ogromne ciało nie łamie powierzchni. Całe morze po prostu tworzy miejsce dla głosu.

Ten spokój ustanawia skalę Syren. Nie muszą ścigać statku ani rozszczepić kadłuba. Marynarze muszą porzucić swój kurs. Stworzenie pozostaje na swojej wyspie, podczas gdy dźwięk przechodzi przez wodę, przechodzi przez dyscyplinę i choroby domowej, i osiąga to, co każdy słuchacz strzeże najmniej bezpiecznie. Reszka, lustra i włosy będą później pokrywać scenę, ale najstarsza moc nadal zamieszkuje ten bezwietrzny kanał.

HOMER · ODYSSEY XII · 184–191PERSEUS ↗

Come, renowned Odysseus, great glory of the Achaeans. Stay your ship and hear our voice. Whoever listens leaves delighted—and knowing more.

ANCIENT GREEK SOURCE

δεῦρ᾽ ἄγ᾽ ἰών, πολύαιν᾽ Ὀδυσεῦ, μέγα κῦδος Ἀχαιῶν,
νῆα κατάστησον, ἵνα νωιτέρην ὄπ᾽ ἀκούσῃς.
… ἀλλ᾽ ὅ γε τερψάμενος νεῖται καὶ πλείονα εἰδώς.

Syreny chwalą Odyseusza jako wielką chwałę Achaean i proszą go, aby przestał. Ich przynęta ujawnia jej krawędź. Każdy, kto ich słyszy, twierdzi, zostawia zachwycony i wie więcej. Znają wszystkie cierpienia, jakie przeżywają Grecy i Trojańczycy pod rządami bogów w Troi; wiedzą wszystko, co przychodzi na żyzną ziemię. Dla człowieka, który przeżył przez inteligencję i spędził dziesięć lat szukając swojej drogi do domu, wszechwiedza jest bardziej dokładną pokusą niż piękno.

Piosenka zmienia jego życie w pole bitwy, które może oglądać w przeszłość. Jeśli wyląduje, może się nauczyć pełnego znaczenia tego, co zostawił w Troi - i stracić każdą przyszłość, jak kości na łące, której ciało nie skończyło gnić. Syreny oferują epicki bez zakończenia: bohater może usłyszeć jego chwałę śpiewana na zawsze, podczas gdy żona i dziecko czekają na niego na zawsze, aby przynieść historię do domu.

Rozwiązanie Circe brzmi jak dokładna procedura na pokładzie statku. Odyseusz kroi wielki okrągły tort wosku pszczelego, ogrzewa go dłońmi i słońcem, i pieczętuje uszy każdego towarzysza. Związali mu ręce i stopy, stanęli prosto w masterstep i zabezpieczyli liny do masztu. Sam utrzymuje słuch, a sam traci moc działania.

Kiedy piosenka do niego dociera, rozkazuje mu uwolnić się z brwi. Perimedes i Eurylochus nie kłócą się ze swoim kapitanem; wznoszą się, dodają więcej więzów i przyciagają je mocniej. Bohaterski czyn leży w tej wcześniejszej wiedzy. Odyseusz przyznaje, że przyszły człowiek, który usłyszy pieśń, zdradzi obecny porządek i powierzy przetrwanie tym, którzy nie mogą usłyszeć jego prośby. Tylko poza pieśnią wosk i lina odchodzą, a powściągliwość objawia się jako rzecz, która go uratowała.

Homer zostawia łąkę, kości i dźwięk, ale nie anatomii. Greccy artyści VI wieku BCE wypełnili tę przestrzeń z innej tradycji wizualnej: ludzka głowa połączyła się z ptakiem, skrzydła rozciągnięte, łapane stopy chwytające krawędź obiektu. Miska z szóstego wieku w The Met nosi syreny z kobiecymi twarzami i ptasimi ciałami na obrzeżach. Inne Archaiczne Syreny są brodaty; ich płeć nie została jeszcze zasiedlona w jednej formie.

Do piątego wieku BCE, broda znika i Syrena staje się bardziej konsekwentnie kobieta. Wchodzi także do sztuki pogrzebowej, rozrywając włosy lub bijąc piersi dla zmarłych. Ptaki poruszają się między ziemią a niebem, podczas gdy piosenka należy do lamentu. Dla starożytnego widza Syrena mogła więc nosić zarówno szpony drapieżnika jak i gest żałobnika. To ciało nie jest ilustracją linii Homera. To jest wizualna odpowiedź kultury na ich bezcielesny głos.

Księga 4 Argonautiki zachowuje kolejny fragment. W pobliżu Anthemoessa, Syreny wylewają głos podobny do lilii i bohaterowie przygotowują się do rzucenia hawsers na brzeg. Orfeusz podnosi natychmiast swój lir tracki. Szybka, rozrywająca melodia wypełnia ich uszy, opanowuje pieśń kobiet, pozwala zachodniemu wiatrowi i po fali nieść Argo daleko.

Tutaj cisza nie pokonuje pieśni; jedna piosenka eskortuje statek przez drugą. Zwycięstwo pozostaje niekompletne. Buty skaczą z jego ławki wiosłującej w ciemny przeskok i płyną w kierunku wyspy. Afrodyta porywa go z musztardy i osiedla na Sycylii. Homer ratuje załogę poprzez głuchotę i wiązanie; Apolloniusz wzywa do muzyki, wiatru i boskiego miłosierdzia. Syreny wydają się być większe: nawet z najlepszym piosenkarzem na ziemi na pokładzie, bohaterowie prawie tracą człowieka.

Średniowieczni bestyjnicy odziedziczyli śmiertelną pieśń i wielokrotnie odrysowali dolne ciało. Bestiary Worksop, wykonane około 1185- 1210, daje trzy Syreny kompozytową anatomię kobiety, ptaków i ryb: skrzydła pozostają, ogony pojawiły się, a jeden trzyma grzebień często związane z syreną. Na początku czternastego wieku królowa Maria Psalter, skrzyżowanie jest wyraźne. Jedna ptasia syrena i jedna rybna syrena atakują śpiących ludzi statku razem.

Żaden rok nie zmienia ptaka w rybę. Talony, skrzydła, jeden lub dwa ogony, lustra, grzebienie i instrumenty łączą się na wieki, podczas gdy łacińskie nazwy i europejskie kobiety w języku wernacularnym zbliżają się do tłumaczenia. Znany rybny-ogonowy Syrena rośnie poprzez kopiowanie, wyjaśnienie i przemalowanie. Odziedziczyła niebezpieczeństwo greckiej pieśni i ciała północnych i europejskich istot wodnych, jak dwa prądy zbierające się na brzegu morza pergaminowego.

DIARIO · 9 ENERO 1493INSTITUTO GEOGRÁFICO NACIONAL ↗

The previous day, near the Rio del Oro, the Admiral saw three Sirens rise high from the sea. They were not as beautiful as painted, though their faces were human in some degree.

SPANISH SOURCE

El día pasado… dixo que vido tres serenas que salieron bien alto de la mar, pero no eran tan hermosas como las pintan, que en alguna manera tenían forma de hombre en la cara.

W dzienniku "Astratura" z dnia 9 stycznia 1493 roku, Kolumb zauważył trzy "syreny" wznoszące się wysoko od morza. Nie były one tak piękne jak malowane, chociaż ich twarze były do pewnego stopnia ludzkie; powiedział, że widział innych na wybrzeżu Gwinei. Oryginalny dziennik Kolumba zaginął. Słowa przetrwały przez zakończenie przez Bartolomé de las Casas wcześniejszej kopii, dając widoczność zarówno precyzji, jak i znaków tylnych transmisji.

Redaktorzy od dawna rozpoznają te zwierzęta jako manaty. Manatee może podnieść i obrócić głowę; jego przednie kończyny zawierają kości podobne do palców, a pozycja gruczołu sutkowego samicy zachęca do porównania człowieka w odległości. Nowoczesna taksonomia nadal umieszcza manaty i dugongi w kolejności Sirenia. Jednak spotkanie zasługuje na coś więcej niż żart o złym wzroku. Żeglarze dotarli do nieznanych wód, niosąc dostępne nazwy, a zdalne ciało weszło w zarys jednego. Naturalna historia i legenda pojawiły się razem, każdy przedstawia pół rozpoznawalnej twarzy.

H. C. ANDERSEN · DEN LILLE HAVFRUE · 1837H. C. ANDERSEN CENTRE ↗

You have the loveliest voice on the ocean floor. You must give it to me. For my potion, I will take the finest thing you possess.

DANISH SOURCE

Du har den deiligste Stemme af alle hernede paa Havets Bund… den Stemme skal du give mig. Det Bedste du eier vil jeg have for min kostelige Drik!

Mała Syrenka Andersena pojawiła się 7 kwietnia 1837 roku. Po uratowaniu księcia, szuka więcej niż jego miłości: ona tęskni za duszą, która przetrwa ludzką śmierć. Wiedźma morska zmieni ogon w nogi, ale ostrzega, że każdy krok będzie się czuł jak drganie na ostrzach. Jeśli książę poślubi innego, jej serce złamie się następnego ranka i stanie się pianką morską. Eliksir wymaga jeszcze jednej ceny - najpiękniejszego głosu na dnie oceanu.

Wiedźma mówi jej, żeby przedłużyła język i odcięła go. Teraz może zadziwiać sąd tańcząc, podczas gdy ból przechodzi przez każdy upadek stóp. Uratowała księcia i wie, kto go znalazł na brzegu, ale nie może mu powiedzieć, jak się nazywa. Głosy Syren zabierają marynarza z jego powrotu. Syrena Andersena oddaje głos, by dotrzeć do ziemi. Jej ogon nie identyfikuje już ciała, które łapie marynarzy. To oznacza dom, który wybrała, by opuścić.

H. C. ANDERSEN · THE KNIFE / THE FOAMFULL TEXT ↗

She flung the knife far out into the waves; the water gleamed red where it fell. She looked once more at the Prince, then leapt from the ship into the sea.

DANISH SOURCE

… hun kastede Kniven langt ud i Bølgerne, de skinnede røde, hvor den faldt… endnu engang saae hun med halvbrustne Blik paa Prindsen, styrtede sig fra Skibet ned i Havet.

Po ślubie księcia siostry Małej Syrenki odcięły włosy, by kupić nóż od czarownicy. Jeśli wjedzie nim do księcia przed wschodem słońca i pozwoli jego ciepłej krwi upaść na jej nogi, nogi połączą się w ogon. Może zejść i przeżyć kolejne 300 lat. Dawn się pali, gdy wchodzi do namiotu i słyszy śpiącego księcia, który nazywa swoją nową narzeczoną po imieniu.

Ostrze drży w jej dłoni, a potem leci nad szyną do czerwonej wody. Całuje księcia, skacze i rozpuszcza się w pianie. Opowieść nie kończy się zniknięciem. Poranne światło ogrzewa pianę i wznosi się wśród córek powietrza, zdolnych do pracy w kierunku nieśmiertelnej duszy poprzez dobre uczynki. Andersen zarezerwował najwspanialszą chwilę na wyrzeczenie się świadków. Poddała się głosowi za nogi, teraz poddaje swoje ciało za życie innej osoby. Morze nie przywróci jej dawnej formy. To ją wysyła w kierunku wyższej i dłuższej podróży.

Umieść historie na statku, a ich różnice świecą jaśniej niż ogon. Odyseusz posiada imię, sławę wojenną i głos dowodzący. By usłyszeć Syreny, pozwala lina usunąć jego ruch. Mała Syrenka posiada najlepszą piosenkę pod morzem. By przejść obok księcia, pozwala noża usunąć swój głos. Jeden słyszy, ale nie może się ruszać, drugi porusza się, ale nie może mówić. Każdy z nich posiada część władzy organizmu, aby przekroczyć najwęższy kanał pożądania.

Tutaj leży wspólny epicki wzrost Syren i syreny. Piosenka morska może zawierać wiedzę, chwałę, miłość, duszę i powrót do domu, dopóki podróżny nie zmieni kursu, ciała lub życia, aby go posiadać. Odyseusz ufa towarzyszom, że zacisną węzły i zaniosą to, co usłyszał z powrotem do świata ludzkiego. Mała Syrenka wrzuca nóż do morza i sprawia, że jej milczenie podróżuje dalej niż piosenka. Maszt wznosi się nad falami; piana wspina się do porannego światła. W ciągu tysiącleci obydwie tradycje spotykają się przed jednym pytaniem: kiedy morze wzywa, co można zostawić za sobą i nadal kontynuować?