Buccaneers of America

Exquemelin opuścił Francję w 1666 roku, będąc wtajemniczony w firmę West India. Na Tortudze mówi, że pierwszy mistrz zredukował go do ciężkiej choroby, zanim sprzedał go chirurgowi. Drugi serwis postawił go blisko kolonialnej pracy medycznej i może pomóc wyjaśnić uwagę książki na rany, choroby, głód i odszkodowania z tytułu obrażeń. Po uzyskaniu wolności, wszedł do firmy buckaneering.

Biografia otwiera książkę w kolonialnej pracy. Łowcy, plantatorzy, kupcy, tawerny, armatorzy i bukkanierzy na Tortudze wymienili się kredytami, skór, mięsa, broni i pracy. Wyprawy na morzu zależały od gospodarki kolonialnej opartej na lądzie.

Prefektura obietnic naocznych świadków nie zachowuje ciągłego dziennika dla każdego odcinka. Exquemelin pisze do niektórych firm z bliskiej odległości i przekazuje inne życia i raporty. Jego pozycja zapewnia bliskość, podczas gdy pamięć, zainteresowanie, a później redakcja pracy pozostaje widoczna warstw.

Wczesne rozdziały poświęcają znaczną ilość miejsca na dzikie bydło i świnie w Hispanioli, wędzone mięso i skóry, osada francuska i bazę Tortuga. Materiały te wyjaśniają, gdzie przedsiębiorstwo znalazło zapasy, broń palną, statki i rekrutów.

Łowcy dostarczyli mięso i skóry do kupców portowych; kupcy zaawansowany proszek, tkaniny, alkohol i kredyt; dowódcy rekrutowani na podstawie oczekiwanych nagród. Powroty z jednego ataku weszły do tawern, sklepów i plantacji, podczas gdy dług i konsumpcja karmiły inne odejście. Wspólne stado miało kolonialną bazę materialną.

Gospodarka ta opierała się również na przymusowej pracy, zniewoleniu ludzi i jeńcach. Harmonogram urazów ceni srebro i zniewolone ludzi obok siebie, narażając nierówne koszty ludzkie poniżej dobrobytu portu i ubezpieczenia zbiorowego.

Przed żaglowaniem firma włożyła na piśmie inwestycje, nagrody za dowódcę i stolarza, odszkodowania za szkody oraz pozostałe udziały. "Brak ofiar, brak wynagrodzenia" oznacza, że załoga przyczyniła się do pracy i ryzyka fizycznego dla niepewnego powrotu, podczas gdy dostawcy statków, amunicji i żywności najpierw przyjęli uzgodnione roszczenia.

Harmonogram kompensacji przypisuje odrębne ceny ramion, nóg, oczu i palców. Działa jako wzajemne ubezpieczenie od trwałej niepełnosprawności. Ta sama tabela ujawnia gwałtowną gospodarkę przedsięwzięcia, ponieważ płatności pochodzą z zajęcia i zniewoleni ludzie mogą zastąpić monety.

Członkowie przysięgli nie ukrywać nagród, a poszukiwania lub kary chroniły wspólne konto. Ostateczne oskarżenie, że Morgan zarezerwował najlepsze klejnoty, mierzy więc dowódcę przeciwko regule uznanej przez zwykłych członków.

Napad wymagał czegoś więcej niż broni. Firmy potrzebowały płytkich, rzecznych ust, garnizonów, dróg, sklepów i bogatych gospodarstw domowych, więc wielokrotnie konfiskowali żeglarzy, mieszkańców i zniewolili ludzi jako pilotów, tłumaczy i przewodników. Zagrożenie i tortury wydobyły informacje; okup został przedłużony do negocjacji.

Puerto Bello, Maracaibo i Panama przedstawiają przemoc jako sekwencję: ukryte podejście, zajęcie fortów, zablokowane wyjścia, przeszukanie, skoncentrowane jeńców, negocjacje, zaopatrzenie i wycofanie z okupu. Miasto i wieś przeżyłem oddzielny faza jeden operacja.

Szczegóły Exquemelin rekonstruują logistykę poprzez pole widzenia napastnika. Ludzie afrykańscy, rdzenne społeczności, wolni mieszkańcy, zniewoleni ludzie, żołnierze i cywile w hiszpańskich osadach nie tworzą jednej jednolitej ludności. Lokalne archiwa i archeologia zdezagregowały szerokie etykiety książki.

Kampania 1670- 1671 po raz pierwszy schwytała San Lorenzo w ujściu Chagres, a następnie przekroczyła istmus rzeką i lądem. Łodzie nie mogły nieść wszystkich zapasów do przodu. Glut, ciepło i głód pochłonęły siłę; wioski, kukurydza i bydło postanowiły, czy może trwać.

Panama spłonęła po bitwie. Konta od dawna kwestionują, kto rozpoczął pożar: Exquemelin przydziela rozkaz Morganowi, podczas gdy inne wyjaśnienia wskazują na walkę, obronną politykę ziemi skorched, lub niekontrolowanego zapłon. Ogień, przeszukanie, zatrzymanie i okup nałożyły na mieszkańców trwałe straty.

W zamian za to akcje zwykłe spadły znacznie poniżej oczekiwań, a członkowie podejrzewali Morgana o ukrywanie klejnotów. Konflikt kończy temat umowy książki: dowódca zdolny do zgromadzenia floty może wykorzystać opiekę i informacje, aby osłabić jej wspólne konto.

Stypendium traktuje zaginiony manuskrypt jako prawdopodobnie francuski. Jan ten Hoorn mocno przystosował go do holenderskiej edycji 1678, a następnie niemiecki w 1679, hiszpański w 1681, rywalizujący angielskie wydania w 1684, a francuski w 1686. Każdy rynek zmienił słownictwo, narrację i nacisk.

Bucaniers of America 1684 przenieśli się głównie przez hiszpański, co sprawia, że język o Morgan szczególnie wrażliwe. Morgan pozwał wydawcę Thomasa Malthusa w 1685, a William Crooke osiadł oddzielnie. Przetrwający zarzut rejestruje reputację i handel, ale nie ukończył procesu decydującego, czy sporne oświadczenia są prawdziwe.

Angielski drugi tom zawiera dziennik Basila Ringrose 'a i nie należy do trzech części Exquemelin' a. Dokumentacja ta oddziela późniejsze przywiązanie do książki i określa jej cytowane wczesny angielski jako jeden oddział, który dotarł do Londynu przez hiszpański.