Lusiad

Kiedy narracja się otworzy, flota da Gamy już minęła Przylądek i odpływa ze wschodniej Afryki. Krzewy w Mozambiku i Mombasie, powitanie w Malindi, i rada na Olimpie rozwijają się razem; sam wyjazd czeka do końca Canto IV, gdzie kapitan narrauje go retrospektywnie. Ten projekt in- media- res odpowiada na Homer i Virgil i daje sukces aura przeznaczenia z pierwszego kanto.

Podróż jest raczej wiązką nośną niż całym budynkiem. Da Gama odsyła historię Portugalii z mitycznego pochodzenia do Manuela I; Paulo da Gama dodaje bohaterów interpretując sztandary floty; a przepowiednia nimfy przenosi wydarzenia do szesnastowiecznego Estado da Índia. Przeszłość, działanie z 1497 roku i przyszłość autora współistnieją, ponieważ mówcy ciągle się zmieniają.

Dziennik Pierwszy Podróż do Indii dostarcza daty, wiatry, zaopatrzenie i szczegóły negocjacji. Lusiad pokazuje z wyjątkową siłą, jak poeta w 1572 roku wybrał fakty, upozorował pamięć i zmienił trasę morską w formę narodowego przeznaczenia.

Najbardziej widoczny silnik wiersza to podział pomiędzy klasycznymi bogami. Wenus podziwia portugalską odwagę i język i wielokrotnie chroni flotę. Bachus obawia się, że nowi ludzie wyparją jego sławę na wschodzie, więc się ukrywa, podburza opór i buduje zasadzki. Rady Jowisza i bogowie morza tworzą burze, dyplomację i wypadki w nadprzyrodzonej polityce.

Ta maszyna nie oznacza, że Camões przyjęła starożytną religię. Canto X nazywa pogańskich bogów poetyckimi fikcjami i przedstawia Jowisza jako postać opatrzności. Klasyczny mit dostarcza charakteru, konfliktu i spektaklu; chrześcijańska historia pisze rozszerzenie jako misja i królewski cel. Tarcie pomiędzy tymi systemami jest częścią energii wiersza.

Mit upiększa również stosunki polityczne. Muzułmańscy kupcy w Afryce Wschodniej i Indiach są wielokrotnie powiązani z działkami Bachusa, co upraszcza lokalną politykę w tym, czy pomaga lub utrudnia portugalowi. Czytanie bogów jako technologii narracyjnej, a nie wyjaśnienia zdarzeń, ujawnia jak epickie przypisanie kierunku moralnego przez skomplikowane miasta portowe.

Odejście z Restelo zaczyna się od żalu matek, żon i dzieci. Żeglarze unikają oglądania się za siebie, a da Gama tłumi zwyczajowe pożegnania, aby uczucie osłabienia nie było rozwiązane. Staruszek przemawia z tłumu. Jego celem nie jest technika żeglarska, ale język polityczny, który ubiera dowództwo, bogactwo i brawa jako honor.

Jego sprzeciw pozostaje texteenth-century portugalski krytyk. Obawia się wyludnienia, rozbitych gospodarstw domowych i osłabionej obrony w domu; wolałby wojnę w pobliskiej Afryce Północnej i nie oferuje nowoczesnego programu pokoju antykolonialnego. Ponieważ jego głos należy do tego świata, nie jest to późniejszy powód, który został wkleiony do wiersza, ale konflikt, który praca celowo tworzy.

Obraz sekcji trzyma staruszka, rodziny i żeglarzy w tej samej jasnej przestrzeni publicznej. Nikt nie jest ukryty w moralnym cieniu. Flota odjeżdża, ale pytanie o brzeg dociera do wody nienaruszone; choroby, burza i śmierć sprawiają, że rezonuje przez kantos, które następują.

Olbrzymia postać zbiera się z chmury, gdy zbliża się flota i przepowiada później wraki i zgony wokół południowej Afryki i Oceanu Indyjskiego. Tylko wtedy, gdy da Gama żąda swojej tożsamości, potwór mówi, że jest Przylądkiem Stormów, nieznanym starożytnym władzom. Natura, klasyczny gigant, i przyszłość, składają się w jedno ciało.

Adamastor mówi, jak pragnienie Tetysa doprowadziło do oszustwa i przekształcenia w kamień. Grozi nawigatorom, ale jest również nieudanym kochankiem uwięzionym w jego własnej historii. Portugalski przeprawia się przez Przylądek i wygrywa trasę, ale obrażona geografia mówi, umieszczajac straty i odwet w zwycięstwie.

Bohaterski obraz trzyma olbrzyma w niejednoznacznym obrazie chmury, sprayu i skały. To nie jest portret biologiczny dodany do prawdziwego Cape. Przeprzestrzenia retorykę Camões: małe statki stoją przed lądem, który jest ogromny dzięki nieznanej wodzie, ryzyku i retrospektywnej wiedzy.

W Calicut poemat etapowy publiczność, prezenty, handlowiec doradztwo, interpretacja, i zajęcie towar i człowiek. Monçaide pośredniczy w językach; Zamorin i jego oficerowie są umieszczani w celach portugalskiej ambasady. Problemy dyplomatyczne pierwszej podróży pozostają rozpoznawalne, ale epickie kategorie chrześcijan, muzułmanów, sojuszników i wrogów wielokrotnie upraszczają lokalne motywy.

Po powrocie Wyspa Miłości zamienia pragnienie i sławę w alegoryczną nagrodę. Tetyda pokazuje wtedy Machine Świata, przechodzącą przez niebiańskie sfery do wybrzeży Azji i przyszłych portugalskich twierdz i wojen. Podróżnicy, którzy kiedyś byli zamknięci przez ocean, stają się widzami spoglądającymi w dół na trasy i przyszłość.

Panorama ta jest najwspanialszą i najbardziej polityczną formą wiedzy wiersza: świat jest zmniejszony, nazwany i przekazywany kapitanowi w jego oczach. Jednak wiersz ten natychmiast przyznaje, że ludzkość nie może zrozumieć Boga. Nowoczesne czytanie może zbadać precyzję swojej geografii, jej dziedzicznej kosmologii, i sposób, w jaki widok sprawia, że domy innych ludzi przypominają mapę cesarską.

Camões spędził wiele lat w Portugalii, biorąc udział w imperialnych działaniach, jednocześnie starając się stawić czoła ubóstwu, konfliktom i trudnościom w powrocie. Przedstawia on morza obserwowane jako przewyższenie starożytnej bajki, a następnie krytykuje nieudane dowództwo, zaniedbanie poetów i obsesja na punkcie pieniędzy. Cesarska wizja i rozczarowanie w cesarskiej rutyny pochodzą z tego samego życia.

Książka materialna z 1572 roku nie jest też bez szwu. Kopie zawierające tę datę różnią się od siebie w ustawianiu typu, inicjałach stanzy, pelikanach na płytach i mieszanych arkuszach. Optyczne omówienie opublikowane w 2022 roku obsługuje dwa niezależne ustawienia, ale które były pierwsze, który zresetował drugi i kiedy, i dlaczego mieszane kopie przetrwać nie może być odpowiedziała pelikan zwrócony w lewo lub prawo.

Canto X szybko wraca do Tagusa, ale poświęca więcej miejsca na przyszłe wojny i rady dla króla. W stanie 145 poeta deklaruje swoją lirę z melodii i jego głos chrypły, ponieważ kraj pogrążył się w chciwości i brudzie. Wiersz, który stworzył narodowy mit, zachował również niektóre z najwcześniejszych, najsilniejszych wewnętrznych złamań.