Dziennik pierwszego rejsu Vasco da Gamy

Przeżywający świadek to Porto Municipal Public Library MS 804. Jego narracja podróży zajmuje w przybliżeniu folos 1r- 40r, a następnie informacje o królestwach i towarów na południe od Calicut i słownictwo. Paleografia zazwyczaj datuje się na pierwszą połowę XVI wieku. W 1834 roku w Santa Cruz w Coimbrze, w 1838 roku, został on zachowany w bibliotece publicznej Porto.

Pisarz z pewnością odpłynął. Zidentyfikowano go jako jednego z trzynastu mężczyzn, którzy towarzyszyli da Gamie Samudiri, i wielokrotnie zaznaczył swoją pozycję na pokładzie statku i bezpośrednie doświadczenie. Nazwisko jest nieobecne. W XIX wieku redaktorzy przypisali pracę Álvaro Velho poprzez eliminację i porównanie z późniejszym materiałem Gwinei; zaproponowano również João de Sá i innych, bez decydującej identyfikacji.

Jedno zdanie zauważa, że pisarz autora nie opisał, w jaki sposób zrobiono broń. Wyraźnie pochodzi z innej ręki i dowodzi, że MS 804 jest kopią, a nie oryginałem statku. Odpowiedzialnym za to jest "anonimowy świadek", a Álvaro Velho zachował się jako tradycyjny przypisywanie, a nie promowany w sposób pewny.

Atlantic nogi spoczywał na dekadach portugalskiego doświadczenia z wyspami, wiatry, prądy, i żeglarstwo szerokości. Dias zaokrąglał afrykański koniec w 1488 roku, podczas gdy piloci tacy jak Pêro de Alenquer przynieśli na pokład zgromadzoną praktykę. Południowo-zachodni volta do mar spojrzał pośrednio na mapie, ale uniknął wrogich wiatrów i prądów w Zatoce Gwinejskiej i szukał zachodnich przylądków.

Poza peleryną problem zmienił się z wejścia na Ocean Indyjski do działania w nim. Mozambik, Mombasa i Malindi nie były scenerią, ale miasta portu Suahili z władcami, meczetami, kupcami i regionalnych rywalizacji. Woda, interpretacja, kotwiczenie i pilotaż były wymagane w lokalnych stosunkach; ekspedycja wykorzystywała również niewolę, strzały i wymianę, aby wymusić negocjacje.

Pilot dostarczony w Malindi, połączył się z nim ostatni raz. Dziennik go nie nazywa. Późniejsza tradycja określiła sławnego arabskiego nawigatora Ahmada ibn Mājida, ale nowoczesne stypendium jest ogólnie sceptyczne; często preferuje się pilota Gujarati, który zna zachodni Ocean Indyjski. Dowody dowodzą, że to odpowiedni lokalny pilototel, a nie słynne imię wrzucone do ciszy.

Flota nie rozmawiała bezpośrednio z Samudiri w dniu przyjazdu. Jego pierwszy emisariusz spotkał dwóch muzułmańskich kupców z Tunisu, którzy według dziennika mogli mówić po kastylijsku i Genoezie. Ich zadziwiające pytanie - kto cię tu sprowadził? - ujawnia śródziemnomorską mobilność handlową już docierającą do Oceanu Indyjskiego i natychmiast naprawia portugalskich jako nowych.

"Chrześcijanie i przyprawy" kompresują sojusz religijny i handel. Portugalczycy od dawna oczekiwali, że znajdą wschodnich chrześcijan, którzy mogą sprzeciwić się islamskim mocom. To oczekiwanie sprawiło, że nazywają hinduską świątynię kościołem, obrazami świętych, a Brahman oznacza chrześcijańskie znaki. Dziennik zachowuje jednocześnie ścisłą obserwację i głęboki błąd klasyfikacyjny.

W załączonym słowniku rozciąga się kontakt na zwykłe słowa, chociaż katalogi nazywały go różnymi znakami językowymi, a jego formy nadal wymagają opieki filologicznej. To nie jest nietknięte nagranie. Co przetrwa, przechodzi przez głośniki, tłumaczy, pisarza i późniejszego naśladowcy.

Przed portugalskim przyjazdem, Calicut już połączył środkową część Malabaru z Morzem Czerwonym, Zatoką Perską, Afryką Wschodnią i Azją Południowo-Wschodnią. Pepper, imbir, kamienie szlachetne, kotny i metale przemieszczane przez wyspecjalizowane społeczności handlowe, podczas gdy Samudiri zarządzał konkurencją, zwyczaje i porządek portowy. Trzy dziwne statki przyciągnęły uwagę, ale nie zasłużyły na automatyczne pierwszeństwo.

Prezenty Da Gamy obejmowały płaszcze, kapelusze, korale, mosiężne baseny, cukier, olej i miód. Obiekty odpowiednie do niektórych afrykańskich wymian na brzegu były słabe na zamożnym sądzie handlowym. Urzędnicy odmówili ich przekazania, kupcy ich zhańbili, a Samudiri pytali, dlaczego wysłannik z bogatego królestwa przyszedł z pustymi rękami. Niepowodzenie dotyczyło rangi i wiarygodności handlowej, nie tylko smaku.

Impas przeszedł do kontroli organizmu. Z kolei portugalski i nadmorski personel został zatrzymany, a flota odwiozła miejscowych ludzi w nadziei na zarządzanie późniejszymi stosunkami. Sukces geograficzny, nieudane negocjacje i eskalacja przymusu zajmowały te same sto dni. Czysta historia o upadku nie może ich powstrzymać.

Przydatny sezonowy wiatr przeniósł flotę z Malindi do Indii w mniej więcej trzy tygodnie. Po szybkim odejściu z Kalikutu pod koniec sierpnia 1498 roku i pracy wzdłuż wybrzeża Indii, statki rozpoczęły na zachód przejście na początku października. Cielęta i wiatry przeciwne rozciągnęły go na trzy miesiące mniej niż trzy dni.

Pisarz opisuje obrzęk dziąseł na zębach, nogach i ciałach powiększających się, niezdolność do jedzenia i śmierć. Dziś znaki mogą być połączone ze szkorbut, ale podróżnicy nie znali niedoboru witaminy. Doznali nienazwanego załamania się ciała, które systematycznie usuwa ręce z rachunku za zegarek.

Na wschodzie Afryki tylko siedmiu lub ośmiu ludzi na statek było w stanie pracować. Niedobór zmusił São Rafaela do spalenia. Paulo da Gama zmarł później, podczas gdy Bérrio i São Gabriel dotarli do Portugalii osobno. Przyjazd do Indii jest tylko środkiem: zrównoważona trasa wymaga również sezonu powrotu, przepisów i wystarczającej ilości zwolnień, aby sprowadzić statki do domu.

Główna narracja dociera do wybrzeża Gwinei około 25 kwietnia 1499 roku, a następnie przerywa bez wyjaśnienia. 10 lipca Bérrio wszedł do Cascais, a São Gabriel poszedł za nim, a da Gama został opóźniony, opiekując się umierającym bratem. Znane zakończenia podróży to kontynuacje redakcyjne zbudowane z kroniki i dokumentów królewskich, a nie strony w MS 804, które przebiegają przez przyjęcie w Lizbonie.

Dodatki poszerzają pracę poza codzienną trasę: królestwa na południe od Calicut, towary i ceny, kamienie, przyprawy i słownictwo obejmują wiedzę zbieraną od pośredników takich jak Gaspar da Gama. Książka jest zarówno naocznym świadkiem podróży i zebrał komercyjną geografię. Te dwa rodzaje dowodów nie mogą mieć takiej samej wagi.

W 1838 roku edycja zmieniła długoskorupowy kodeks w narodowy klasyk morski. Ravenstein 1898 Hakluyt Society tłumaczenie kształtował angielski czytania przez stulecie; Glenn J. Ames 2009 wersji i Porto dwujęzycznej facsimile 2016 przyniósł nowszą historię i manuskrypt uwagę z powrotem do tekstu. Każda edycja decyduje, czy czytelnicy najpierw widzą heroiczną trasę, dyplomatyczne zamieszanie, czy spotkanie kilku światów morskich.