Mistrz strzelca

Mistrz broni nie był ani kapitanem broni, ani kapitanem, który otworzył bitwę.

Strzelec lub mistrz kierował całą specjalnością statku. Kapitan broni był starszym marynarzem jednej załogi, odpowiedzialny za czeki, celownik i ogień. Oba mogą być wykonane jako szef armaty w tłumaczeniu, ale ich skala władzy różniła się: jeden zarządzał systemem, czasopisma i szkolenia; drugi zarządzał cyklem w jednym przewozie.

Gunnery pozostał w dowództwie. Kapitan zdecydował o zaangażowaniu i szerokim zamierzeniu, porucznik kierował dywizją, midshipman może dowodzić podziałem, mistrz i asystenci utrzymali techniczną gotowość, a kapitan broni prowadził ręce na jednym kawałku. Dawanie mistrzowi broni każdego celu i decyzja o strzelaniu wymazuje zarówno oficera, jak i załogę.

• Kapitan: zaangażowanie, manewr i zamiar ognia ogólnego
• Oficer dywizji: dowodzi grupą broni i przekazuje rozkazy pożarowe
• Strzelec główny: ordnance, magazine, konserwacja i szkolenie
• Kapitan broni: celuje i posiada jeden cykl ładowania i strzelania z broni

Jego inwentaryzacja obejmuje broń, przewóz, proszek, strzał, małe ramię i każdy sprzęt

W przepisach Stanów Zjednoczonych z 1814 r. broń musiała otrzymać orandansę, amunicję, broń strzelecką i sklepy z podróżami przez tiret oraz zgłosić wadliwe materiały do badań i powrotu. USS Constitution Museum również nazywa zdjęcia i narzędzia czasopisma. Sama beczka nie była systemem broni: powóz, breeching, korek, gąbka, rammer i zapłon sprzęt wszystko musiało działać.

Strzelec widział armaty zamontowane na odpowiednich wagonach i na odpowiedniej wysokości dla portów, chronił je przed wilgocią i rdzą, kontrolował otwór i wentylację, utrzymywał celowniki i nadal balansował i zataczał boki gotowe do odparowania i toczenia. Statek nie był stałą baterią. Wielotonowy powóz poruszający się na obreczonym pokładzie może stać się bronią przeciwko własnej załodze i kadłubowi.

Czas pokoju oznacza walkę z wilgotnym, rdzy i luźne narzędzia podczas rozliczania dla każdego problemu

Sól powietrza skorodowany metal, wilgotny rozpuszczony proszek i wtargnął do otworów, i toczenia pracujące wagony, liny i punkty mocowania. Strzelcy i strzelcy ćwierćtuszy czyszczone i przykryte kawałki, zbadane powóz i breeching, i rozłożone gąbki, tłok, robaki, kolczyk, quoin i uchwyt, gdzie każda załoga może dotrzeć do swojego właściwego sprzętu.

Inwentarz również prowadzony według specyfikacji. Kalibry potrzebowały dopasowania strzał, wkład i narzędzia; duża część niewłaściwego rozmiaru nie była gotowa. Uszkodzenia, wypalanie, wydatki na ćwiczenia i zepsute zapasy księgowane na potrzeby audytu funkcjonariuszy. Stan techniczny, położenie fizyczne i liczby w książce musiały opisać ten sam statek.

Bezpieczeństwo magazynu było przed ogniem, bo jedna iskra mogła wymazać statek.

W 1814 roku przepisy nakazały, aby sfora była zabezpieczona przed załadunkiem, a beczki z korpusami były zastawione nisko, drzwi i węże zamknięte, a klucze dostarczone kapitanowi. Wejście wymagało pozwolenia i żadnego obiektu, który mógłby wypalić iskrę. Ruch proszku wymagał również gaszenia płomienia, wartowników i ograniczeń co do liczby naboi naraz.

To nie była ceremonia. Historia Anglii wskazuje, że okręt wojenny Londyn eksplodował i zatonął w 1665 roku, po tym jak ogień dotarł do magazynu prochu. Magazyn musiał działać szybko, więc strzelec kontrolował ruch, światło, rozlane ziarna, ilość nabojów i przechodzącą trasę. Wyższa prędkość sprawia, że powtarzalne bezpieczeństwo jest ważniejsze - nie mniej -.

Wiertło działa był cykl zespołowy: bezpieczne, wbiegają, gąbki, ładunki, wybiegają, celują i strzelają

W konstytucji, dowody przypisują około dwunastu mężczyzn i chłopca z prochem do jednego 24-funta, podczas gdy inna załoga opisuje nazwiska kapitanów broni, tancerzy, włóczęgów, ładowarek i przechodniów prochu. Liczba i stacja zmieniono kaliber, statek i czy obie strony musiały być zwalczone, ale nikt nie był bezpieczny ukończyć cykl samodzielnie.

Po wypaleniu, odrzut sprawdzony z pośladkami; ręce zabezpieczone i biegnące w powozie, wilgotna gąbka zgasła, a robak usunął fragmenty nabojów. Proszek, strzał i puch zostały wycięte, a następnie boczne uchwyty, kolce i quoin wybiegły, wyszkolone i podniesione kawałek. Powtarzające się ćwiczenia pozwoliły załodze kontynuować pracę przez dym, hałas, rolki i ofiary.

W akcji mistrz strzelec często przebywał w magazynie zamiast szukać celu.

Muzeum Konstytucji umieszcza w magazynie strzelca, nadzorującego napełnianie i przenoszenie nabojów; Asa Curtis również opisuje działającego strzelca zachowującego bezpieczną i gładką dystrybucję prochu w bitwie. Izolacja linii Below- wodociągowej kontrolowana płomień ale odmówił strzelca widok na wroga.

Rozkazy pożarowe przekazywane przez oficerów dywizji na poszczególne części. Kapitan broni użył okrętu i przelotu celu przez port, by celować i strzelać. Wartością bojową strzelca była niezawodna amunicja, broń i wytrenowani następcy na całym statku, a nie posiadanie jednego lufy.

Stopa, dokładność i bezpieczeństwo sprzeczne, i szkolenia zdecydował, gdzie pojawił się niepowodzenie

Zamknięcie działania nagradza szybki powtarzający się ogień, ale prędkość nie może pominąć mokrego gąbki, siedzenia ładunku, kontroli odrzutu lub rozliczania luźnego proszku. Wiertło konstytucyjne nakazało zgłosić wilgotny wkład i nalegało, że jeden skuteczny strzał był lepszy niż szybki boczny. Strzelec zrobił prędkość z prawidłowych działań bez wahania, a nie z ich usunięcia.

Cel również zmienił amunicję i czas: kadłub, platforma i zatłoczony pokład zaprosił różne strzały i taktyczne intencje od kapitana lub oficera dywizji. Strzelec zgłosił stan materialny i ograniczenia techniczne. Niedopasowane ładunki, niebezpieczny strzał podwójny lub strzał, zanim powóz został zabezpieczony, mogą spowodować wybuch broni, nieudany przewód lub luzem armaty.

Mistrz strzelca często był specjalistą od nakazów, podczas gdy zwykli załoga pozostała żeglarzami.

W National Archives jest lista strzelców wśród urzędników z czasów Królewskiej Marynarki Wojennej, a wczesna Marynarka Wojenna USA traktowała biuro jako techniczne spotkanie. Duże okręty wojenne również przewoziły strzelców i strzelców ćwierćwiecznych; opis 18-wiecznego obowiązku pozwolił na około 1-kwadrans strzelca do czterech dział. Większość załóg nie była wiecznie aktywistami. Marynarze pracowali w zwykłym czasie na zegarkach i żaglach i zgłaszali broń do akcji o ćwierć banknotu.

Trasa może rozpocząć się od niezawodnego żeglugi i przechodzenia prochu, przejść przez kapitana broni, quarter- Gunner lub partnera strzelca, i kulminację w mianowaniu po uzbrojeniu i doświadczenie czasopisma. Muzeum Konstytucji podaje 1811 dolarów miesięcznie szacowanych na 20 dolarów i dwie dzienne racje dla siedemdziesięciu czterech strzelców. Ta stawka należy do jednej marynarki, klasy statku i daty, a nie do całej epoki żagli.