Robinson Crusoe

Opowieść pozostawia Yorkowi gospodarstwo domowe dla połączonej gospodarki morskiej. Jedna Gwinea uczy handlu Crusoe i podstawowej nawigacji; druga prowadzi do niewoli w Sallee. Kiedy ucieka z Xury 'm, jest zbiegiem z niewoli, który kontroluje również łódź, broń i kurs. Po ratunku, zgadza się, że portugalski kapitan może nabyć okres służby Xury 'ego. Pozycja zmienia się szybko na morzu.

Brazylia dostarcza najważniejszą historię ekonomiczną wyspy. Crusoe inwestuje pieniądze w posiadanie kapitana, nabywa ziemię, uprawia tytoń i cukier przez sąsiadów, zatrudnia pracę i zniewolił pracę. Akceptuje przydział Gwinei, ponieważ plantatorzy chcą ominąć ograniczony rynek i zabezpieczyć bezpośrednio pracę. Wrak występuje w tym rozwoju, a nie po czystym zerwaniu z nim.

Każdy użyteczny przedmiot na pokładzie ma w konsekwencji pochodzenie społeczne: broń i proszek należą do uzbrojonego statku handlowego, narzędzia do transportu towarów na pokładzie, biszkopt i suszona żywność pochodzą z zaopatrzenia, a papier i tusz należą do rejestru handlowego. Scena początkowa to nie stworzenie człowieka z niczego, ale ocalały, który przebudowuje resztę statku i kolonialnego świata.

Przypływy, surfowanie i położenie wraku tworzą wąskie okna robocze. Crusoe pierwszy bazgra i drewno do tratwy, następnie ładuje jedzenie, napój, ubrania, broń, proszek, osie, dłuta, gwoździe, sztorm, płótno, i obiekty morskie. Waga i wolna burta pozostają zagrożeniem; znalezienie strumienia i czekanie na przypływ są równie ważne jak posiadanie.

Wartość zmienia się na lądzie. Moneta tymczasowo traci moc wymiany, podczas gdy żelazo, proszek, kamień szlifierski, i igły stają się cenne. Spódnice, podpórki ścienne i tajne składy zamieniają jaskinię w "magazyn ogólny wszystkich niezbędnych rzeczy". Inwentaryzacja oznacza dostęp, suchość, oddzielony proszek i stopień konsumpcji - nie tylko własność.

Broń palna dostarcza żywności i bezpieczeństwa, czyniąc amunicję odliczaniem. W narracji wielokrotnie gromadzi się ilość proszku, ołowiu, zboża i zwierząt gospodarskich, ponieważ korzyści techniczne zależą od rezerwy. Trasa obiektu od wraku do przechowywania, a następnie do pracy lub obrony sprawia, że sprzęt zmienia system.

Kilka ziaren jęczmienia i ryżu wykiełkowało z wyrzuconych łusek, na początku pojawiających się cudownie. Crusoe ratuje nasiona, negocjuje pory roku, niepotrzebnie sadzi i nie wytrzymuje wystarczających zbiorów, zanim stado może wesprzeć jedzenie. Rolnictwo jest produkowane z sezonu, błędu i odroczenia konsumpcji.

Chleb wymaga innego łańcucha: drewnianej łopaty, improwizowanego narzędzia do zbioru, koszy, młotka ręcznego, moździerza i pestli, sita, ceramiki i piekarnika. Każdy instrument wymaga materiału, doświadczenia i naprawy. Skończony bochenek kondensuje pracę, którą społeczeństwo zwykle rozprowadza wśród wielu zawodów.

Kalendarz narybek, codzienne zadania i roczne plony mierzą tę pracę. Nowoczesne stypendium obliczyło również skomplikowaną inżynierię narracji: wymiary drewna, dostępne narzędzia i samotnej pracy zrobić kilka tratw, wykopalisk i palisades nieprawdopodobnie szybko. Gęstość techniczna tworzy realizm nawet wtedy, gdy czas narracji służy alegorii i fabuły.

Crusoe buduje kalendarz, a potem zaczyna dziennik. Pracują w różnych skalach: post utrzymuje tydzień, miesiąc i rok, podczas gdy dziennik retills pracy, pogoda, choroby i emocje. Jego dni otwarcia są retrospektywne i powtarzają wcześniejsze narracji; gdy atrament zawiedzie, ciągłe codzienne wejście daje miejsce ponownie do przypomnienia.

Zła i dobra tabela pożycza bezpośrednio od języka dwulicowego. Samotność, nagość i brak ratunku stoją naprzeciwko przetrwania, klimatu i sklepów. Nie jest to arytmetyczna, ale technologia poznawcza: katastrofa staje się porównywalna, co pozwala na ograniczenie rozpaczy.

Gorączka, sen i biblijne czytanie przekształcają ramy wyjaśniające. Odjazd, nagromadzenie i podróż Gwinei stają się grzechem i karą; przetrwanie, ziarno i ratowanie stają się opatrznością. Przemiana zmienia życie Crusoe bez rozpuszczania opętania lub poddania. Duchowa autobiografia i sukces komercyjny nadal współistnieją na zakończenie.

Mieszkaniec zyskuje kolejne nazwy: obóz, obudowa, zamek, dom wiejski i panowanie. Drzewa Crusoe do ekranowania wejścia, używa drabiny przez barierę, a także ustanawia dalsze przechowywanie i odwrót. Praca daje przestrzeń kosmiczną porządek prywatny; narracja następnie zwiększa wykorzystanie do własności całej wyspy.

Ślad łamie fantazję o pustej ziemi. Crusoe natychmiast wyobraża sobie odwiedzających, punkty obserwacyjne, broń i ucieczkę, w tym plany przemocy prewencyjnej. Kiedy populacja później rośnie, nazywa się królem i prawnikiem. Wyspa staje się terytorium poprzez strach, siłę, nazewnictwo i poprawę, a nie przez pierwotną polityczną pustkę.

Natura wchodzi na ten sam rachunek. Kozy są zamknięte i hodowane, winogrona suszone w sklepach, drzewa przekształcone w żywopłoty, kajaków i paliwa. Historia ekologii dodaje, że archipelag Juan Fernández związany z Selkirk został już zmieniony przez wprowadzone kozy, wykorzystanie drewna i przechodzących marynarzy. Prawdziwe wyspy zdalne również posiadają historie gatunków i okupacji transoceanicznych.

Crusoe ratuje człowieka, który stoi w obliczu śmierci, ale ani nie pyta, ani nie zachowuje swojego dotychczasowego imienia. Przypisuje piątek od dnia spotkania i czyni Mistrza swoim własnym imieniem relacyjnym po angielsku. Oni dalej uprawiają, gotować, budować, planować podróże, dyskutować o Bogu i ratować innych. Współdziałanie i hierarchia pozostają jednocześnie.

Powieść upraszcza innych wyspiarzy w szeroką kategorię kanibalistów, zmniejszając różnice między różnymi społeczeństwami na zagrożenia i różnice religijne. Piątkowe pytania teologiczne sprawiają jednak, że Crusoe przyznaje się do ograniczeń swoich własnych wyjaśnień, zwłaszcza o złu, diable i boskiej mocy. Dialog na temat konwersji czasami ujawnia niepewność nauczyciela.

Po odlocie, zgromadzone brazylijskie dochody ponownie połączyć Crusoe z atlantyckim bogactwem. Druk tworzy drugą ekspansję: cztery edycje w 1719 roku, sequel tego roku, tłumaczenia w 1720 roku, i ciągłe skrócenie i ilustracja tworzą Robinsonade. Późniejsze retalingi często zachowują ślad, piątek, i zestaw przetrwania podczas cięcia Sallee, Xury, plantacji i podróży niewolników. Czytanie bez ograniczeń łączy te skrócone końcówki.