Okręty opuszczone: statek płynął po ostatniej decyzji człowieka.

W przypadku użytkowania morskiego, opuszczony statek pozostaje bez opieki, a jego powierzchnia nadal pozostaje na powierzchni lub na powierzchni. Nie potrzebuje zjawy ani stołu na posiłek. Jego prawdziwa moc pochodzi z dwóch linii czasowych: ludzki rekord zatrzymuje się na wezwanie, ramka filmu lub logowania wejścia, podczas gdy wiatr, prąd i lód morski nadal pisać pozycje dla statku.

W związku z tym grupa pokładowa spotyka się ze statkiem po zdarzeniu, a nie ze statkiem w momencie kryzysu. Przesunięto bieg, żagle mogły się rozbić, powódź mogła się zmienić, a prąd mógł przewieźć kadłub setki mil. Każdy obiekt może być autentyczny bez przynależności do jego oryginalnej chwili. Śledczy musi iść tyłem przez tę ruchomą scenę w kierunku ostatniej decyzji podjętej na pokładzie.

7 listopada 1872 Mary Celeste opuściła Nowy Jork do Genui. Na pokładzie był kapitan Benjamin Briggs, jego żona Sarah, ich dwuletnia córka Sophia i siedem załogi; ładownia nosiła 1701 baryłek alkoholu przemysłowego. Rankiem 25 listopada, na Azorach, na łupku z drewna umieszczono statek niedaleko Santa Maria. Zapis ludzki przestał istnieć. Przez następne dziesięć dni statek przekroczył około 400 mil oceanu.

5 grudnia Dei Gratia znalazła ją ziewającą przez morze. Kiedy Oliver Deveau wsiadł na pokład, łódź zniknęła wraz z sekstantem, chronometrem, książką nawigacyjną i papierami okrętowymi. Jedna pompa została rozłożona, w pobliżu leżał drążek dźwiękowy, nie było włazów, a woda była na pokładzie. Pozostały osobiste rzeczy i prawie cały ładunek. Usunięte rzeczy - łódź, instrumenty i papiery - wyglądają mniej jak zniknięcie niż przyspieszony, celowy wyjazd.

GIBRALTAR · SWORN EVIDENCE · 1872TRANSCRIPT ↗

The galley was in a bad state, the stove displaced and utensils scattered. The whole ship was thoroughly wet.

To, że trzy ratownicy później wypłynęli Mary Celeste do Gibraltaru, nie znaczy, że Briggs widział ten sam bezpieczny statek, kiedy wyjeżdżał. Nowoczesna rekonstrukcja, o której donosił Smithsonian, oferuje jeden wiarygodny łańcuch: ciężką pogodę, coraz bardziej złą pozycję i uszkodzoną lub wadliwą pompę, mogła spowodować, że kapitan nie będzie mógł ocenić wody w ładowni. Kiedy w końcu pojawiła się Santa Maria, mógł traktować upadek ziemi jako jedyną okazję do czekania w łodzi. Gdyby linia się rozstąpiła, szybszy kadłub odpłynąłby bez nich.

Sąd ds. ratowania Gibraltaru nie znalazł dowodów wystarczających do stwierdzenia przemocy. Dowody przysięgłe opisały nieporządną kuchnię, wysiedlony piec, rozrzucone naczynia i zakwaterowanie na mokro. Parująca herbata i pół zjedzone śniadanie dotarły w późniejszych retellings. W 1884 roku Arthur Conan Doyle zmienił nazwę na Marie Celeste i wymyślił jedynego ocalałego. Rzeczywistość zostawiła brzmiący pręt na pokładzie; fikcja umeblowała pustą jadalnię, która czekała wiecznie.

THE WASHINGTON HERALD · 03 FEB 1921LIBRARY OF CONGRESS ↗

Like a ‘Flying Dutchman,’ Deering loomed through the mist, all sails set, but unmanned.

Carroll A. Deering wracał z Rio de Janeiro w balaście przez Barbados. 29 stycznia 1921 roku, gdy minęła statek świetlny Cape Lookout, mężczyzna, który nie wydawał się być kapitanem, zawołał, że obie kotwice zostały utracone i poprosił o powiadomienie właściciela. Dwa dni później szkuner z pięcioma masztami wbiegł na Diamond Shoals pod pełnym żaglem. Ciężka pogoda opóźniła Straż Przybrzeżną do 4 lutego; na pokładzie pozostały tylko trzy głodujące koty.

Nie było dziennika, sprzętu nawigacyjnego, rzeczy osobistych, dwóch głównych kotwic, motorówka i dory; jedzenie stanęło w przygotowaniu w kuchni. Pięć departamentów federalnych badało sprawę, podczas gdy gazety oferowały piratów, bunt, rozpętanie się i sowieckich agentów. Wiadomość w butelce potwierdziła atak, dopóki jej poszukiwacz, Krzysztof Kolumb Gray, nie przyznał się do podrobienia. Pliki Hoover zachowują korespondencję, raporty i fotografie - i nieprzyjemny fakt: dokumentacja może rosnąć, a jej dowody nie.

STATE CORONER · VIDEO RECORD · 10:05FINDINGS · P.9 ↗

The sea is choppy with occasional whitecaps. A squall can be seen ahead. None of the men is wearing a life jacket.

Kaz II był katamaranem o długości 10,6 metra. Rano 15 kwietnia 2007 roku Derek Batten, Peter Tunstead i James Tunstead opuścili Airlie Beach w Queensland. O 10: 05 James nakręcił ostatnią znaną scenę: Batten przy sterze, Peter łowiący ryby z burtowych schodów, niebieski kubek obok koła. Przewody bezpieczeństwa do niskich rufowych platform były otwarte z obu stron, długa biała lina za sterami, białe paski przekroczyły morze, szkwał stał przed nami i żaden z mężczyzn nie nosił kamizelki ratunkowej.

Nagranie daje Kaz II coś, czego nie posiada plik z XIX wieku: cały pokład mniej niż godzinę przed prawdopodobnym wypadkiem. Koroner zrekonstruował najbardziej prawdopodobną sekwencję. Jeden brat mógł spaść podczas wyciągania liny rybackiej ze steru, a drugi poszedł pomóc; Batten uruchomił silnik i przeniósł się do niższego żagla przed powrotem, gdzie niekontrolowany gips mógł go wyrzucić za burtę. Nie było potrzeby monumentalnej fali - tylko trzy powiązane działania, a cała ludzka linia czasu zakończyła się w ciągu kilku minut.

STATE CORONER · GPS FINDINGFINDINGS · P.12 ↗

No conscious evasive action helped the vessel avoid the reefs; chance, shallow draught and tide carried it over.

17 kwietnia rybacy z rafy obserwowali Kaz II przechodzącą przez kanały i założyli, że jest członkiem załogi, ponieważ wydawało się, że nawiguje. Dane GPS wykazały, że płytkie zanurzenie, przypływ i szansa przeniosły ją przez rafy. 18 kwietnia samolot obserwacyjny znalazł ją około 80 mil morskich od brzegu. Następnego popołudnia ratownik Corrie Benson został spuszczony do morza i musiał płynąć ciężko w kierunku łodzi ziewanie, gdzie śledzenie linii połowów złapał go na rufie.

Benson wsiadł do samolotu, by znaleźć silnik w neutralnym miejscu, 15 kwietnia gazetę bez zakłóceń na stole, niebieski kubek wyprostowany rufowy, uporządkowane kabiny i wszystkie kamizelki ratunkowe na pokładzie. Nagłówki sprawiły, że scena wyglądała na weekend w trakcie. Oficjalne dochodzenie zamiast połączyć puchar, linia, otwarte przewody bezpieczeństwa, podniesiona drabina pływania, rozdarty żagiel i GPS ścieżka do szybko rozwijającego się wypadku za burtą człowieka. Łódź nie wzięła w tajemniczych okolicznościach trzech mężczyzn. Po prostu nie udało się go zatrzymać.

ISOBEL WYLIE HUTCHISON'S PARTY · 1933MANITOBA MUSEUM ↗

She was hurrying north in her private ice pan.

Baychimo był steamer zbudowany w 1914 roku, a następnie zakupiony przez firmę Hudson Bay Company do dostarczania arktycznych słupów i przewożenia futra. W październiku 1931 roku lód uwięził ją w pobliżu Point Barrow. Niektórzy ewakuowali się, podczas gdy reszta wybudowała na brzegu kwatery zimowe i każdego dnia usuwała lód ze steru. Po zamieci śnieżnej 26 listopada statek zniknął. Załoga założyła, że utonęła, dopóki myśliwy Inuk nie zgłosił jej w lodzie, jakieś 70-2 kilometry stąd.

Kapitan Cornwell wrócił, usunął duży ładunek futra i po raz ostatni porzucił uszkodzony statek. Morski lód zamienił ją w ruchomą wyspę. W 1933 roku Indian Alaskan wsiadających na pokład jej zostały uwięzione na dziesięć dni; że lato botanik Isobel Wylie Hutchison partii widział ją "spieszy na północ w jej prywatnym lodu patelni". Próba ratunkowa miała miejsce w 1939 roku. Hudson 's Bay Company Archives nagrywa ostatni raz w 1969 roku - po ośmiu latach od opuszczenia. Ludzkie akta były zamknięte, kadłub nie chciał podpisać własnego zakończenia.

Cztery statki zachowały cztery formy ruchu. Mary Celeste miała żagle, stery i dni wiatru, i mogła postępować jak nierozłączona, ale w przybliżeniu zrównoważona maszyna. Diamond Shoals zatrzymało Deeringa. Silnik Kaz II, żagle, płytkie zanurzenie i przypływ rafy stworzyły wygląd celowego pilotażu. Baychimo całkowicie oddała agencję: zamarzła w murze, podróżowała wszędzie, gdzie lód podróżował.

Czytamy ruch jako ślad intencji i instynktownie szukamy sternika. Ruch na morzu nie wymaga historii. Ciśnienie wiatru, prąd, wyporność, kąt steru, fale i dryfowanie lodu mogą przenieść obiekt przez współrzędne bez osoby na pokładzie. Ta spokojna kontynuacja fizyczna sprawia, że skończona katastrofa wygląda jak podróż, która wciąż trwa.

Mary Celeste dotarła do Gibraltaru, Deering był dynamiczny jako zagrożenie, Kaz II został odholowany do Townsville i Baychimo prawdopodobnie spoczywa pod morzem Beaufort. Każdy kadłub ma zakończenie. Woda ostatnio widziana przez zaginionych ludzi nigdy nie weszła do archiwum. Dochodzenie może odrzucić niektóre historie, odtworzyć działania z filmu i obiektów, i oznaczyć granicę wnioskowania uczciwie. Nie może wezwać zaginionego.

To jest właśnie epicka skala opuszczonego: nie potwór, ale proporcja pomiędzy jednym małym ludzkim czynem a czasem oceanicznym. Ktoś odpinał przewód bezpieczeństwa, podniósł sekstant lub kroki z pokładu lodowego; statek trwa dziesięć dni, trzy dni lub trzydzieści osiem lat. Statek wraca. Decyzja nie. Co później odbywa się wejście na pokład po drugiej stronie przerwy.