compassPtaki skręcają na południowy zachód, podczas gdy ołów wciąż donosi o głębokiej wodzie.
North
Magnetic north still differs from geographic north.
East
Compass points divide the circle into usable steering commands.
South
A stable reading can still be affected by the ship’s motion.
West
Heading must be recorded together with speed and time.
Znak prawdopodobieństwa zmiany terenu; nie zapewnił łożyska i odległości
Żeglarze oceaniczni nie czekali aż góra wzniesie się ponad horyzont, zanim pomyślą o lądzie. Ptaki morskie, roślinność pływająca, drewno, dym, owady lądowe, nietypowa chmura, kolor wody, puch i materiał denny mogą zmienić pewność, że wybrzeże leży w pobliżu. Takie obserwacje pochodzą z zgromadzonych doświadczeń z trasy, a nie z jednego uniwersalnego kodu, który pracował w każdym morzu.
Każda wskazówka miała alternatywy. Trawa może podróżować daleko od miejsca, gdzie się rozrasta, niektóre ptaki pozostały oceaniczne, a chmura o stałym wyglądzie może należeć do systemu pogodowego, a przebarwiona woda może tworzyć morskie pióro rzeczne. Poszlaka mogłaby zmienić wyrok, ale nie mogła sama nakreślić rozwiązania. Przydatne było pytanie, czy w tym samym czasie zbiegło się kilka rzeczywiście niezależnych obserwacji.
W 1773 roku trawa i ptaki nurkujące zasugerowały ziemi do gotowania, ale nie dał mu kierunku
Wieczorem 1 lutego 1773 roku kapitan Adventure Tobias Furneaux zbliżył się do Resolution i zgłosił dużą pływaczkę trawy morskiej lub skalnej z kilkoma ptakami zwanymi nurkami wokół niej. Cook zarejestrował je jako ślady ziemi w pobliżu, a następnie natychmiast przyznał, że nie może wiedzieć, czy leży na wschodzie czy na zachodzie. Źródło zachowuje zarówno wyrok, jak i jego limit.
Ta sekwencja opiera się łatwej historii, że żeglarze mogą po prostu śledzić ptaki na wyspie. Furneaux był obserwatorem i Cook rejestratora; przejście potwierdza ani nie widział ziemi ani kierunek lotu do prowadzenia. Statki musiały jeszcze połączyć szacowaną szerokość i długość geograficzną, wiatr i trwałe spuchnięcie podczas przeprojektowania ich wyszukiwania. Podpowiedź zmieniła decyzję bez dokończenia nawigacji.
Ptaki i dryf stały się przydatne tylko z gatunków, zachowania, pogody i prądu
Ptak, który wyhodował na brzeg i powrócił o zmierzchu, dostarczył różnych dowodów niż ten, który przez długi czas polował nad otwartym oceanem. Jeden przypadkowy gość różnił się od powtarzanych grup na stabilnej linii lotu. Nazwy wernakularne w dzienniku historycznym mogą nie zidentyfikować w sposób bezpieczny współczesnego gatunku, dlatego też nie mogą one wspierać stałego promienia poszukiwawczego. Liczba, kierunek, materiał do gniazda i zmiana przez cały dzień wszystko miało znaczenie.
Zioła, nasiona, gałęzie i obrobione odpadki wykazały pewne połączenie z lądem lub płytkiej wody, ale wiatr i prąd nadal je przeniósł. Świeżość, połączone organizmy, linie konwergencji i kierunek dryfowania mogą wyostrzyć wniosek, pozostawiając źródło daleko w górę rzeki. Połączenie ptaków z chwastami nie zniweczyło niepewności. Ich siła rosła tylko wtedy, gdy zachmurzenie, zapach, smuga i obliczona pozycja się zgadzały.
Powtórzone głębokości i próbki dna zamieniły biologiczne wskazówki w zarejestrowany profil
Prowadzenie dało więcej niż liczbę. Tałuża w jego pustej podstawie może zwrócić piasek, błoto, muszla lub żwir do porównania z wykresem i kierunków żeglarskich. Sekwencja staje się stale płytkie z oczekiwanym dole zasugerował podejście do półki lub kanału. Gwałtowna wyspa wulkaniczna, wybrzeże głębinowe lub słabo zaznaczone wybrzeże mogą dostarczyć mało ostrzeżenia, aż statek będzie blisko.
W dniu 19 kwietnia 1770 roku dziennik Endeavour połączył australijskie południowo-wschodnie wybrzeże z szacowanym zakresem, osiemdziesiąt sążni i drobnym piaszczystym denem, a następnie zarejestrował obrót na całym wybrzeżu. Osiemdziesiąt sążni nie oznaczało z natury upadku ziemi; wejście pokazuje wzrok, łożysko, głębokość i pozycję, stając się jedną obserwacją. Należy również odróżnić europejski język odkrywania od znacznie starszej obecności i wiedzy ludów rdzennych.
Po pomnożeniu znaków, dobre Seamance powiększył margines bezpieczeństwa i przetestował następną obserwację
Zegarek oczekujący ziemi może wzmocnić łuk i maszt czujki, skrócić brzmiące i log interwał, zmniejszyć żagiel, przygotować kotwicę lub utrzymać offing przez ciemność. Dead liczenia oznaczało spodziewane wybrzeże, mapy i kierunki dostarczone sekwencje głębokości i formy lądowej, i świt, niebiański wzrok lub nowe łożysko testował hipotezę. Każdy krok nie pozwolił, by jedna błędna wskazówka stała się natychmiastową uziemieniem.
Skręcenie prosto w stronę stada lub chmury, przyczyniło się do powstania niepewnych dowodów na niesprawdzoną trasę. Obronny dziennik zidentyfikowany obserwator, czas, względne łożysko, trwałość, wiatr i prąd, następnie porównał wynik. Nieznalezienie ziemi było również dowodem: pomogło to w odkryciu, które znaki były niewiarygodne w tym konkretnym morzu.
Pytania
Kontynuuj badanie tego tematu
Czy żeglarze naprawdę śledzili ptaki, by znaleźć ziemię?
Używali liczby, kierunku i codziennych zachowań niektórych ptaków jako dowodów, ale nie każdy ptak morski był przybrzeżny. Gatunki, pory roku, pogoda i zasięg poszukiwań musiały być sprawdzone pod kątem innych wskazówek.
Czy płaskie wodorosty dowodzą, że ziemia jest blisko?
Nie. Zioła skalne lub świeże szczątki lądowe mogą zwiększyć prawdopodobieństwo, ale wiatr i prąd może przenieść go daleko i nie ujawnia, po której stronie leży ziemia.
Dlaczego chmury mogą wskazywać wyspę za horyzontem?
Wysoka powierzchnia może wpływać na lokalne chmury, więc przed wybrzeżem może pojawić się trwałe cap lub band. Systemy pogodowe tworzą podobne chmury, co czyni z nich wskazówkę do oglądania, a nie dowód.
Czy Shearing może ostrzec statek przed każdym wybrzeżem?
Nie. Szeroka półka może zapewnić stopniową sekwencję głębokości, natomiast stroma wyspa lub głębokie wybrzeże mogą się zmienić bardzo późno. Głębokość wymaga również kontekstu dna, pływu, mapy i zanurzenia.
Jak podejrzewano wybrzeże, które nie ma GPS?
Nawigatory dopasowały martwe rozliczanie, niebiańskie obserwacje, głębokość i dno z charakterystycznych peleryn, szczyty i kierunki żeglarskie, a następnie wziął więcej łożysk na całym brzegu. Jeden znak nie wystarczył.
Źródła
Kontynuacja badań
- Podróż w kierunku bieguna południowego, vol. I · 1 lutego 1773 r.Internet Archive
- Podróż w kierunku bieguna południowego i okrążenia świataProject Gutenberg
- Dziennik Kapitana Cooka podczas jego pierwszego rejsu · 19 kwietnia 1770Project Gutenberg
- Dziennik Cooka: Kwiecień 1770National Museum of Australia
- Podróże statków marynarki królewskiej: dziennikiThe National Archives
- Wszystko o rytach nawigacyjnych: Wczesne tworzenie chart-NOAA Ocean Service
01
03